De Amsterdamse krant het Parool heeft een rubriek ‘Eind van de maand’ die gaat over hoe mensen leven van hun salaris. Soms is het weinig, soms veel, en soms doen ze er bijzondere dingen mee. Maar wat ze er ook mee doen, altijd krijgen ze heel veel commentaar.
Neem Eva (27) die in Amsterdam Nieuw-West woont. Ze zit in de IT dus verdient goed: €3.643 per maand. Wat doet ze daarmee? Andere dingen dan de meeste mensen. Het meeste gaat naar haar spaarrekening. Vroeger gaf ze dat spaargeld uit aan reizen, maar nu spaart ze voor een woonboot. Ze is er nog lang niet, dus ze spaart fanatiek.
Het Parool zet de profieltjes van deze mensen ook altijd op Instagram, met een samenvatting van hun budget. En dan verschijnen daar natuurlijk mensen met meningen.
Eva geeft €250 aan boodschappen uit. Een lezer reageert: “Je redt het echt niet met €250 boodschappen per maand.” Bijzonder. Denkt die meneer dat ze liegt? Maar dit is nog redelijk neutraal. Anderen: “250 euro boodschappen hahahaha dream on” of “dat lukt iemand in bijstand nog niet eens!”
Allemaal heel eigenaardige reacties. Ik weet zeker dat er heel veel mensen zijn, in de bijstand of in de schuldhulpverlening of gewoon blut of zuinig, die van minder dan €250 per maand prima boodschappen kunnen doen voor één persoon. Het zou mij ook lukken als ik wat beter georganiseerd was en als er niet vlakbij een veel te dure, veel te lekkere Franse kaaswinkel zat. Toch denken deze reageerders dat ze geen keuze hebben dan meer uitgeven aan hun boodschappen dan Eva.
Door naar het volgende item in Eva’s budget. Ze geeft €20 per maand uit aan de kapper. Dat geloven ook diverse lezers niet. Ik zie dat Eva lang haar heeft zonder toeters en bellen, en dus met gemak genoeg zou hebben aan vier knipbeurten per jaar. Dan is €20 per maand nog veel. Mijn eigen kapper kost €27,50 voor knippen. Gewoon in Amsterdam, in wat tegenwoordig een dure buurt is. (Of je het eraan af ziet, dat oordeel laat ik aan anderen over.) Ik zit eens in de tien weken in haar stoel. Vaak nog veel minder vaak, maar laten we eens uitgaan van een normaal mens, die niet acht maanden lang vergeet een afspraak te maken. Laten we zeggen, zes keer per jaar knippen. Mijn kapper kost dan €165 en dus nog geen €14 per maand.
Nog grappiger is een reactie op Eva’s kostenpost van €25 voor nagels en wenkbrauwen. Iemand reageert: “Alleen je contouren doen is deze dagen al €20/€25. En OV €53 is goed man.” Ik weet niet wat ‘je contouren doen’ is, maar ik vermoed dat er hele volksstammen zijn die door het leven gaan zonder deze eerste levensbehoefte. Misschien doet Eva haar nagels en wenkbrauwen zelf? Misschien heeft ze een goedkoop adresje gevonden? Ikzelf heb een heel overzichtelijk bedrag voor deze hele kostenpost: €0. Dat wil niet zeggen dat iedereen het zo moet doen, maar het kàn wel.
Die tweede zin trouwens: “OV €53 is goed man.” Die is ook fascinerend. Is dat veel? Eva zal vast wel een fiets hebben, en werken in de stad. Waar moet je dan elke maand weer €53 aan uitgeven voor het OV? Waarschijnlijk ouders bezoeken, of andere reisjes naar buiten de stad. (En iedereen weet, Amsterdammers durven de ring niet uit, dus dat kan prima.)
Grappiger vond ik de reactie hierop van iemand anders: “Reiskosten €53. Ik denk dat ik ook maar de auto wegdoe.” JA PRECIES. Auto’s zijn nu eenmaal takkeduur. Zelfs mijn camper, die het grootste deel van zijn leven stil staat bij een boer in de schuur, kost vier keer meer dan het OV-budget van Eva, zonder dat ‘ie met z’n wielen ook maar het erf af is geweest.
Laatste categorie uit Eva’s budget die commentaar oproept: de huur. Dat is €735. Hier gaan diverse mensen van uit hun plaat. Iemand neemt aan dat ze scheefhuurt, een sociale huurwoning ‘bezet houdt’ en zich dus moet schamen, en een ander wordt boos op het Parool dat ze niet iemand hebben geïnterviewd met ‘een realistische huur’.
Wat hier geholpen zou hebben: even het artikel zelf lezen. Eva woont in Amsterdam Nieuw-West op 24 vierkante meter. Dan is dit een heel normale huur, en Eva licht toe in de comments dat ze particulier huurt.
Er zijn natuurlijk ook positieve reacties. Mensen die ‘Goed gedaan!’ of ‘Je lijkt me een interessant mens’ zeggen. Die reacties krijgen veel minder likes, want ja, zo werkt social media nou eenmaal.
Inmiddels volg ik de reacties in elke aflevering van deze serie met veel genoegen, en de categorie ‘dat kan helemaal niet’ is populair. Ik vraag me altijd af hoe het werkt in de hersenpan van deze mensen. Denken ze dat de hoofdpersonen in de rubriek niet echt bestaan? Dat ze liegen? Dat het Parool die cijfers verzint?
Daarnaast is er veel jaloezie. Mensen worden boos en eisen dat het Parool eens ‘realistische’ situaties aan bod laat komen. Dat is gek, want er komt ook regelmatig iemand aan bod met een heel laag inkomen. Ook daar worden mensen soms boos over. Dan is het weer iemand die te weinig uren werkt om de anonieme reageerder tevreden te stellen, of die geluk heeft met de huur.
Je zou ook kunnen vragen: hoe doet die persoon dat? En dan niet als retorische vraag. En dan is het antwoord soms: op 24 vierkante meter wonen (zoals ik ook deed op mijn 27ste, trouwens). Of huisgenoten hebben. Gewoon goed uitzoeken welke mobiele provider de goedkoopste is. De wifi delen met de buren. Gewoon altijd zelf koken. Een partner hebben die de helft van de gemeentebelastingen betaalt. Gewoon weinig kleding kopen, zoals we allemaal zouden moeten doen.
Maar als je zegt ‘dat kan niet,’ dan ben je af. Het kan blijkbaar wel, want je zit net te lezen dat iemand het doet. Maar jij wil het niet. Of je hebt het nog nooit geprobeerd. Het kan als je ervoor kiest, en dingen uitzoekt, en soms inderdaad ook geluk hebt. Dat hebben we allemaal wel eens. Eva woont in een dure stad, heeft een paar dure hobby’s en spaart elke maand €1000. Dat zijn allemaal facturen die haar leven duur maken. Maar ze kiest voor die dingen, en dus niet voor andere. Blijkbaar zijn er veel mensen die niet beseffen dat ze de vrijheid hebben om dingen anders te doen dan anderen.
Ikzelf doe rare dingen met mijn geld. De helft beleggen is niet normaal. Maar het kan wel. Ik lever in op andere vlakken, en daar ben ik blijkbaar toe bereid. Het zou natuurlijk niet gaan van een minimuminkomen. Maar het zou ook vooral niet gaan als ik me niet eens verdiepte in welke keuzes ik heb, en als ik alles precies zo zou doen als de buren.
Ik ben een heel ander mens dan Eva, dat zie ik meteen als ik haar verhaal lees, maar we hebben wel iets gemeen, en dat is de dingen aanpakken zoals je zelf wil, ook al snapt geen hond het. Dat is zeldzaam, en dat komt doordat de meeste mensen zich helemaal niet afvragen wat ze eigenlijk willen. Laat staan hoe ze er komen.

Leave a Reply