Dingen weggooien in plaats van schoonmaken is stom, verspillend, zonde van je geld, en gewoon schandalig, eigenlijk. En toch doen mensen het. Omdat ze niet weten hoe ze dingen moeten schoonmaken, of omdat ze er te lui voor zijn.
In deze serie probeer ik dingen schoon te maken die mensen vaak weggooien uit luiheid of onnozelheid. Ik val zelf in die eerste categorie: als het werk kost, haak ik al snel af. Daarom koop ik spullen die niet heel intensief in het onderhoud zijn, anders weet ik al hoe het gaat aflopen.
Ik heb ook spullen die gewoon al jaren vies zijn. Bijvoorbeeld deze bakplaat. Een goedkoop blikken geval. Ik maak hem zo goed mogelijk schoon, en daarna gaan er gewoon weer traybakes in en hopla, de oven in. Is dat erg? Volgens mij niet. Die ingebrande ellende krijg ik er met gloeiend heet water en afwasmiddel niet af, dus zal het ook wel op z’n plek blijven als ik mijn ovenschotel van de bakplaat schep. Maar ik heb hem natuurlijk liever schoon.
Ik ga in deze serie te rade bij Nancy Birtwhistle, die een paar boeken heeft geschreven over de niet-schadelijke schoonmaakmiddelen die ze in haar eigen huis gebruikt, en waarmee ze de gekste dingen schoon krijgt. Ze heeft ook een heel nuttige instagram, waarbij ze gewoon al haar geheimen prijsgeeft. Ik hoop dat ze het daarom ook niet erg vindt dat ik ook veel uit haar boek verklap, namelijk hier. Ik heb gisteravond alle prijzen bijgewerkt en hier en daar een tekst verhelderd, dus kijk daar vooral.
De bakplaat leek me wel te redden. Aanvankelijk deed ik hem net als de emaille braadpan in een sodabadje. Dat was tenslotte een doorslaand succes, en de viezigheid is hetzelfde: vettige, ingebrande olie- en etensresten. Helaas werkte het niet.
Ik keek nog eens in Nancy’s schoonmaakbijbel en zag dat ze er in deze situatie veel meer soda bij doet dan bij de pan. Misschien ook niet zo gek, het vuile oppervlak is veel groter en de hoeveelheid water ook. Ik herhaalde het sodabad, weer met kokend heet water en nu ook met vier extra grote scheppen soda. Hele nacht laten badderen, en ik stond vol verwachting op. Helaas: nog gaf het vuil zich niet gewonnen.
Dit is om twee redenen een probleem. Een, ik wil gewoon een schone braadslede. En twee, ik ben tegen beter weten in toch gaan boenen. En dat maakte dat de antiaanbaklaag behoorlijk beschadigd raakte. Tien tegen één dat die PFAS bevat, want het is een goedkoop ding van Ikea en PFAS is (was? hopelijk?) de snelste weg naar antiaanbak, dus dat zal er bijna zeker in zitten.
Helaas! Mijn eerste nederlaag in Nancy-land is een feit. Nog erger, ik ga dit ding weggooien.
Moraal van het verhaal: hier is het misgegaan in stap 1 van mijn motto. Dat motto is: koop goede spullen – als je ze überhaupt nodig hebt – zorg er goed voor, en gebruik ze een leven lang. Dit ding is helaas gesneuveld en ik heb weer geleerd om mij aan mijn eigen principes te houden.
Ik heb er nog een, trouwens. Een grote die bij de oven hoort, ik denk ge-emailleerd. Die ziet er een stuk steviger uit, maar ook nog smeriger. Ik zal de ovenreiniger van Nancy er eens op loslaten. Een volgende keer. Tips zijn trouwens ook welkom.
Leave a Reply