Vrijwel iedereen die lang blogt over de reis naar financiële onafhankelijkheid schrijft wel een paar keer een post met de strekking: change of plans! Andere baan in een andere stad, verliefd geworden op een veel duurder huis, kind gekregen. Of zelfs: ziekte, scheiding, ontslag.
Vaak betekent zo’n koerswijziging dat het langer gaat duren voor iemand FI is. En dat is allemaal normaal. Vrijwel niemand gaat in een rechte lijn op FI af. Het is verstandig om weliswaar een plan te hebben, maar ook rekening te houden met gebeurtenissen die het plan veranderen. (Veel sneller kan het natuurlijk ook gaan. Zo is een van mijn favoriete bloggers A Purple Life niet binnen tien jaar, maar al binnen vijf jaar met pensioen gegaan.)
Tot nu toe is mijn FIRE-bootje vrijwel recht op het doel af gegaan. Immer gerade aus. Er had van alles kunnen gebeuren, maar dat gebeurde allemaal niet. Ik heb ook nooit de koers verlegd. Ik voerde nog steeds het plan uit dat ik begin 2023 bedacht: zuinig zijn, ruim de helft van mijn inkomen beleggen, en rond 2032 de deur van de kantoortuin achter me dicht trekken om te gaan leven van mijn vermogen.
Ik hield er wel rekening mee dat het anders kan lopen, maar niet zo heel veel. Dat komt onder andere doordat mijn inkomen altijd erg zeker is geweest. Mijn werk is het type werk waarvan de meeste mensen heel blij zijn dat iemand anders het doet. Een collega heeft weleens letterlijk gezegd: ‘Jij liever dan ik!’ Daardoor heb ik nog nooit echt hoeven zoeken naar een baan. Als ik werkgever A zat was, was de weg naar werkgever B vrij kort. Inmiddels ben ik hypergespecialiseerd geraakt. Mijn huidige baan is me zozeer op het lijf geschreven, dat ik de baan al had voordat de vacature officieel online stond.
Een luxe situatie. En daar kun je best aan wennen. Dus toen het de afgelopen maanden duidelijk werd dat die luxe situatie best weleens ten einde zou kunnen komen, was dat behoorlijk schrikken. Het werd ineens een tijd van nagelbijten. Overigens had deze kwestie niets te maken met de afgelopen stressvolle jaren waarin ik leiding gaf aan een project, waar ik weleens over geschreven heb. Het was een volledig ongerelateerd plan binnen mijn organisatie.
Het plan bestond uit: mijn vakgebied opheffen.
Ai. Da’s nou lullig voor de held van dit verhaal! Want ik streefde nou juist naar doorwerken in deze baan tot ik genoeg vermogen had verzameld, en dan ontslag nemen. Maar dan wel graag op een zelf gekozen moment, ongeveer 6,5 jaar vanaf nu. Van baan veranderen, vrijwillig of onvrijwillig, betekent in mijn geval vrijwel zeker ook: minder verdienen. Daar gaat het Hoefnix Masterplan. En het ging juist zo lekker!
Ik begon al rampenscenario’s te bedenken, in de trant van: ontslag – verslechterende arbeidsmarkt – ik ben al 48 – AI maakt alle banen overbodig – al mijn spaargeld verdampt. Niet serieus natuurlijk, want ander werk had ik heus wel gevonden. Maar dan was dat ongetwijfeld minder leuk werk, en/of slechter betaald. Daarmee zou mijn FIRE-plan zeker langer gaan duren of minder leuk zijn. Zes jaar in een vervelende baan, dat worden zes lange jaren. Dat hou je meestal niet vol.
Ik zal maar verklappen: het is niet gebeurd. Mijn twee collega’s en ik hebben een paar maanden stevig moeten praten en cijferen, maar het is de hogere legerleiding duidelijk geworden dat men toch echt niet zonder het werk kan dat wij produceren. Of eigenlijk: je kunt het afschaffen, maar je maakt daarmee het leven van honderden andere medewerkers een heel stuk lastiger. Juist doordat we werk hebben dat voor anderen een black box is, waren dit ingewikkelde gesprekken. Afgelopen vrijdag heeft de manager die – in zijn eentje! – de stekker eruit wilde trekken, zich gewonnen gegeven. Het hele plan gaat niet door.
Poeh! Mijn plannetje voor de rest van mijn leven is voor de poorten van de hel weggesleept. Ik kan verder met de leukste baan van mijn leven, met het fijne salaris, de geweldige collega’s en de vrijheid om veel thuis te werken. En ik kan nog steeds (deo volente, uiteraard) in 2032 FIRE zijn en stoppen met werken.
Het had allemaal heel anders kunnen lopen, want deze goede afloop hing geheel af van het vermogen van één persoon om open te staan voor argumenten, en zijn moed om terug te komen op zijn vrij stellige voornemen. Daar staat hij niet bepaald bekend om, dus het had met hetzelfde gemak verkeerd kunnen aflopen. En er kan morgen nog steeds iets gebeuren. Qua werk, qua persoonlijke omstandigheden, of qua economie. Maar ik ben er nu tussendoor geglipt, en dit moment kan opgenomen worden in het lijstje van die keren dat ik heel veel mazzel had.
Leave a Reply