Ik heb zomaar per ongeluk gesolliciteerd

Niet al te lang geleden zat ik aan een tafel met drie heel nieuwsgierige, misschien wel toekomstige collega’s. Ze keken een beetje verward. Dat was mijn schuld: ik had min of meer geprobeerd uit te leggen wat barista-FIRE is.

Ik schreef twee weken geleden over de bijna-doodervaring van mijn baan. Of misschien niet van mijn baan, maar wel mijn functie binnen de organisatie. Een reactie onder de post kwam van een vaste reageerder ‘Meer door minder’, die zei:

Plan B ( om jezelf in zo’n casus minder kwetsbaar te maken) zou kunnen zijn je skills te verbreden maar ook regelmatig wat om je heen te kijken en hier en daar te solliciteren ter verscherping van je vaardigheden op dat gebied en te weten wat je waarde is qua potentieel mogelijke inkomenshoogte.
Mezelf beviel dit plan B prima en ook al was het de intentie echt om te blijven kwam door nog meer vrijheid een nog leukere baan en nog meer inkomen het er toch ineens van dat plan B onverwacht uitmonden in een nieuwe baan. Poe hee, plan B is dus niet zonder gevaar!!!!

Bij het lezen van de reactie herinnerde ik me iets dat ik eigenlijk al vergeten was, namelijk: ik heb een paar maanden geleden gesolliciteerd. Niet omdat mijn baan op de tocht stond (dat wist ik toen nog niet) maar omdat het gewoon te perfect was om te laten lopen.

Mijn FIRE-plan is best simpel: nog 6,5 jaar doorwerken en dan stoppen. Dat is plan A. Plan B, waarin mijn vermogen trager groeit dan gehoopt, is die 6,5 jaar doorwerken en dan een klein baantje nemen, op fietsafstand. En plan C treedt in werking als het vermogen sneller groeit dan gedacht: dan stop ik eerder en ga ik eerder beginnen aan dat kleine baantje, tot mijn vermogen groot genoeg is om helemaal te stoppen. Bij plan B en C ben je dan eigenlijk barista-FIRE.

Vooral in het kader van plan C (eeuwig de optimist) kijk ik weleens rond, op de websites van organisaties waar ik in de toekomst best zou willen werken. Kijken of er leuke vacatures voor bijbaantjes zijn. Niet omdat ik nu al iets zoek, dat is nog te ver weg in mijn FIRE-plan. Een beetje veldonderzoek, als het ware. Wat is er mogelijk, en hoe vaak komen de leukste baantjes voorbij? Waar moet ik in de toekomst echt op toehappen, en wat komt wel vaker langs?

Idealiter is zo’n baan iets van twee dagen per week. Iets doen in mijn vak is waarschijnlijk het handigst, maar bij een bakker werken lijkt me ook hartstikke leuk. Als het leuk is en voor lekker weinig uren, zou ik er al snel voor gaan. Veel hoef ik er ook niet mee te verdienen.

Eén van de organisaties waarvan ik af en toe de vacatures check, is een oud-werkgever. Ik had er als student een bijbaan die uitgroeide tot mijn echte baan, terwijl ik ook nog probeerde af te studeren. De baan was aanvankelijk 16 uur, later werd het 20 uur, toen 24 uur… Nou ja, je snapt het wel. Dat afstuderen duurde iets langer dan gepland, en tegen de tijd dat ik mijn diploma kon ophalen, was ik al voltijds aan het werk. Ik vond het leuk werk en ik had ontzettende lol met collega’s die vrienden werden en dat nog steeds zijn. Sommigen werken er nog.

En wat zag ik een tijdje terug online staan? Diezelfde baan. Voor 16 uur. Hij is perfect voor mij – over een paar jaar. Ik zou het werk nu nog steeds leuk vinden, en het is mooi full circle.

Ik kon het niet weerstaan: ik heb gesolliciteerd. Ik werd uitgenodigd. Ik zat in een kamer waar ik 25 jaar geleden elke week vergaderde. Eén van de mensen tegenover mij was toen ook al een collega. Het eerste wat hij zei, nog bij het handenschudden: ‘Wat leuk je te zien! Je moet écht even uitleggen waarom je hierop gesolliciteerd hebt!’

Dat wilden ze eigenlijk alledrie weten. Ik was behoorlijk overgekwalificeerd en wie zoekt er nu een baan van 16 uur die je al eens had aan het begin van je carrière?

Ik legde het uit. Ik heb een fantastische baan, maar wel in een andere stad, en de reistijd is soms vervelend. En ik wil over een paar jaar drastisch afschalen. Toen begonnen de wenkbrauwen tegenover mij te bewegen. Afschalen? Nu al? Ja, vertelde ik verder. Over een paar jaar wil ik veel minder werken, omdat ik het me dan kan veroorloven, en omdat ik ook nog een heleboel andere leuke dingen wil doen dan werken. Deze baan past mij dan perfect. Hij komt eigenlijk wel wat te vroeg, maar in de tussentijd kan ik het wel een tijd combineren met mijn huidige baan, als ik die terugbreng naar drie dagen per week.

Het ongemak (wellicht meer verwarring) was voelbaar in de vergaderkamer. De beoogd leidinggevende vroeg wat mijn ‘passie’ was in mijn werk. Van dat woord krijg ik altijd een beetje vlekken, en dat zal wel te zien zijn geweest. Ik zei dat ik mijn huidige werk geweldig vind, maar dat ik geen ambities meer heb, en eigenlijk gewoon iets leuks wil doen. En ik weet dat ik dit werk kan en er plezier in heb, dat ik de werkomgeving leuk vind, en dat fietsen naar je werk een grote luxe is. Het zou perfect zijn.

De leidinggevende schoof met haar papieren. Ze zei: ‘We hebben het nog niet genoemd, maar we hebben het aantal uren voor deze functie uitgebreid van 16 naar 20 uur.’ Aha. Dat was een dealbreaker. Twee dagen had ik nog kunnen bolwerken, maar meer dan dat past niet in mijn week.

En zo kwamen we twintig minuten na de start van het gesprek tot de conclusie dat dit geen match was, en nog tien minuten koetjes en kalfjes later stond ik weer buiten. De manager riep net iets te vroeg, toen de deur nog dichtviel: ‘Dus dan wordt het toch Mark!’

Ik weet niet zeker of de manager mijn sollicitatie – en mijn opvatting over ‘passie’ in je werk – serieus had genomen als die 20 uur geen kink in de kabel was geweest. Men was duidelijk een beetje van zijn stuk gebracht door mijn plannen. Dat wordt nog wat, als ik echt op zoek ga. Misschien is het idee van iemand die het salaris niet echt nodig heeft, te bedreigend? Aan de andere kant: al je medewerkers kunnen elk moment vertrekken. Of ze nou een andere baan hebben of van hun vermogen gaan leven.

Misschien dachten ze wel gewoon dat ik niet helemaal goed snik ben. Je loopbaan afbouwen op je 48ste. Dat soort excentriekelingen wil je niet in je team hebben.

Hoe dan ook blijf ik voorlopig zitten waar ik zit. En als ik echt op zoek ga naar mijn barista-baantje, verzin ik wel een druk leven met een echtgenoot en vier kinderen, ofzo.