Mijn laptop is jarig. Nou ja, niet persé vandaag, maar ergens deze week. In de factuur die ik gevonden heb, staat “levering: 25 nov – 2 dec 2016”. Het is een MacBook Pro en hij kostte €1999.
Da’s €249,88 per jaar. Achtenzestig cent per dag. Vier euro tachtig voor elke zondag dat ik languit op de bank gedownloade films heb liggen kijken.
Hij heeft zijn geld dus wel opgebracht. En dat is wel zo fijn, want na die acht jaar raakt hij een beetje dement. De harde schijf is vol en het werkgeheugen begint ook een probleem te worden.
Ik kocht hem toen de accu van mijn vorige MacBook kapot was gegaan. Aanvankelijk dacht ik nog dat ik de accu kon vervangen, dus ik ging naar de Apple Store, geliefde oude laptop onder de arm. Toen ik aan de beurt was, keek de jongen-in-Apple-shirt twijfelend, maar hij zocht toch even het serienummer op. ‘Mevrouw, dit model is wat we noemen, eh, vintage.’ Ik schrok, en maakte een grap in de trant van: ‘En dat zeg je zo maar waar hij bij is??’ Daar kon hij gelukkig wel in mee gaan. Het was een hipster met een baard. ‘Ja sorry, misschien moeten we de microfoon even afplakken voor we verder praten.’ Dat verzachtte de pijn een beetje, maar een nieuwe accu had hij niet voor me. Ik voelde me alsof de dierenarts tegen me zei dat we Fikkie moesten laten inslapen.
Maar Fikkie was dan ook in laptopjaren inmiddels hoogbejaard, en hij had een mooi leven gehad. Ik heb hem een jaar of zeven gehad.
Ik vond die zeven jaar niet opzienbarend want dat was pas mijn tweede laptop ooit. Als student kocht ik mijn eerste, die het nog langer uithield. Dat was een iBook, zo’n felgroen monster dat in de Apple-tijdschriften een ‘toilet seat’ werd genoemd. Verliefd was ik. Negen jaar lang waren we gelukkig. Toen deden websites het niet meer omdat de browser niet meer te updaten was. De hardware zelf deed het nog prima, maar daar heb je dan weinig aan. Als ik nu foto’s van die laptops zie, word ik nog warm van binnen.
En nu lijkt het dus weer tijd te worden om een nieuw laptoptijdperk te openen. Het wordt een MacBook Air, denk ik. Ik zie dat hij met de juiste specs €1639 moet kosten bij de Mediamarkt. Eens kijken of ik weer de acht jaar haal. Als dat zo is, gaan mijn vierde laptop en ik op precies hetzelfde moment met pensioen.
Moraal van het verhaal: ik koop het liefst goede spullen, zorg er goed voor, en gebruik ze tot ze op zijn. Daar heb je meer plezier van en het is het goedkoopst. Een familielid van mij bijvoorbeeld, koopt om de twee jaar een lullige laptop van een paar honderd euro. Hij zit met inferieure laptops (zwaar, slechte hardware, langzaam), geeft meer uit dan ik en moppert na ruwweg een jaar ‘dat ding doet het nu al niet meer’. Dat mopperen gaat dan nog een jaar door, en dan koopt hij een nieuw onding.
Dat lijkt goedkoop, maar dat is het niet. En ze zijn natuurlijk nooit zo mooi als mijn gifgroene eerste liefde uit het jaar 1999. Als Apple zou overwegen om, ik noem maar wat, een 30th anniversary edition uit te brengen in 2029 (jammer, net de 25 gemist), dan zal ik alle financiële zelfbeheersing laten gaan en als een klein kind naar de Apple Store huppelen. Ramit Sethi zal trots op me zijn.
Doe het, Apple. You know you want to…
Leave a Reply