Het is lang geleden dat ik mijn Project Textielberg begon, en in die tijd is het hele gebeuren op de achtergrond geraakt door gebrek aan tijd. Ik heb slecht nieuws: de berg heeft een nieuwe piek bereikt.
Even terug naar hoe het begon. Project Textielberg gaat over het luxe-artikel waarvan we inmiddels niet meer vinden dat het luxe is: textiel. Dat het zo goedkoop is, komt doordat wij niet de prijs betalen. De prijs wordt afgewenteld op de mensen die in bijna-slavernij de kleding in elkaar zetten, en op de planeet. Dan is het extra zuur dat we ermee omspringen alsof het wegwerpartikelen zijn. Elk kledingstuk wordt gemiddeld 7 keer gedragen. Zeven keer. Je zou het jaren moeten dragen! Een groot deel van die kledingstukken, die een enorme impact op de planeet hebben en gemaakt worden door mensen die geen menswaardig bestaan hebben, wordt nooit gedragen. In deze intro-blogpost heb ik alle ellende samengevat.
Als experiment wilde ik kijken of het nog steeds mogelijk is om met textiel om te gaan zoals we dat vroeger deden: als een waardevol item, dat hergebruikt wordt tot in eeuwigheid. Zoals mijn oma vroeger de gebreide truien uithaalde, en de wol weer gebruikte voor sokken en babykleding. Ik wilde textiel niet meer als wegwerkartikel beschouwen, maar als grondstof voor iets nieuws. De uitdaging die ik mezelf gesteld heb, is
- Geen textiel weggooien
- Verkopen mag wel, weggeven aan bekenden ook
- Dumpen zoals in de textielbak of naar de kringloop mag niet
- Verwerken in iets anders mag wel (ik ben gezegend met naaimachines en de kennis om die te gebruiken)
Meer details in deze post. Dat dit verrekte moeilijk is, bleek al snel. Zelfs als je niets koopt, want ik heb in de afgelopen 17 maanden vier kledingstukken gekocht. Je krijgt stoffen tasjes bij winkels of op evenementen voor je werk, bijvoorbeeld. Die rotzooi buitenhouden valt al vies tegen. En dan blijk je ook gewoon veel te veel ongebruikt textiel te hebben. Daar moet je dan ook nog vanaf.
Hoeveel kilo erbij is gekomen, weet ik nog niet. Ik zal volgende week even wegen. Maar het gaat niet goed! En dat komt niet doordat ik kleding heb gekocht, want ik heb sinds de start van Project Textielberg niets gekocht. Wat er vooral gebeurde, is dat ik een nieuwe voorraad ongebruikt textiel ontdekte: beddengoed. En dat kwam door mijn Airbnb-avonturen. Ik inventariseerde hoeveel beddengoed ik eigenlijk heb, en het antwoord was absurd. Ik wist zeker dat ik te weinig had voor mijn vier sets van gasten, maar ik bleek vijf dekbed-overtrekken te hebben. Waarom wist ik dat niet?? Nou, omdat ik van die opbergtassen bovenop mijn kledingkast heb liggen en daar al een tijd niet ingekeken had. Verhelderend en ontluisterend. Nu heb ik sinds de vorige update moeten toevoegen aan mijn textielberg:
- Een halve lakenhoes, die ik al een keer verknipt heb om te gebruiken voor de rand van een deken. Maar er is nog veel van over.
- Een extra dekbedhoes die ik echt niet meer ga gebruiken maar die ik vergeten was. Die moet dus op mijn stapel.
- En dan ook nog een wollen winterjas waar ik niet meer in pas. Die kan ik nog wel verkopen.
Enige lichtpuntje is dat ik nog voor de zomer alle kledingstukken die ik op Marktplaats had gezet, heb verkocht voor prima prijzen. Dus van die jas kom ik ook wel af.
Dit is de dekbedhoes (inclusief kussenslopen). Ideeën voor deze grijze ruitstof zijn welkom. Verkopen is waarschijnlijk een slecht idee, de stof is niet meer zo denderend van kwaliteit. Wel lekker zacht. Het is een tweepersoons dekbedhoes dus er is flink veel stof.
Volgen? Twee opties:
Leave a Reply