De Action. Duivelse plek. Je hebt er één ding nodig, en je komt buiten als een kerstboom behangen met plastic. Maar je kunt het ook zien als een hindernisbaan, een militair oefenterrein voor anticonsumenten.
Ik wilde naar de Action, omdat de Consumentenbond de gezichtszonnebrand daar als de beste en de voordeligste heeft bestempeld. Die combinatie komt niet zo vaak voor, dus dan wil je wel even langs.
De ellende is: die Action is gevaarlijk. Ze hebben daar Dingetjes. Dingetjes die je niet nodig hebt, die je niet echt wil hebben, die je over vijf of tien of twintig jaar weer gaat weggooien, en die bijna gratis lijken te zijn.
Ze zijn natuurlijk niet gratis. Al die Dingetjes opslaan kost ruimte, dus geld. En aandacht, dus geld. En tijd, dus geld. Bovendien gebruik je het niet, dus het kost niet alleen geld, het is ook nog eens weggegooid geld. Hoewel dat weggooien dus meestal veel te lang duurt.
Action zelf verwoordt het zo:
Bij Action vind je een altijd verrassend assortiment tegen de laagste prijzen. We hebben zo’n 6.000 laaggeprijsde, kwalitatief goede producten voor je. Een slim doordacht en verrassend assortiment waar jij iedere dag weer blij van wordt. Twee derde van ons aanbod wisselt steeds en wekelijks vind je 150 nieuwe producten in onze winkels. En één ding weet je zeker: al onze producten zijn goed én goedkoop. Zelfs 2/3 van ál onze producten kosten minder dan €2!
Ik wil de tekstschrijver iets aandoen, maar ja, zo zou ik het zelf ook hebben gezegd als ik die tekstschrijver was. Dat die hele Action de oliecrisis verergert met al zijn plastic, en al die spullen voor maximaal €2 ergens in China of India zijn geproduceerd door een 11-jarige in een fabriek die eigenlijk naar school had gemoeten, dat bevindt zich buiten ons blikveld dus dat bestaat niet. Ik word er heel, heel chagrijnig van.
Probleem is: in die Action ligt mijn nieuwe zonnebrand. Wat te doen?
Ik besloot het hele bezoek als een uitdaging te zien. Een hindernisbaan, een fysieke uitputtingsslag die ik kon winnen. Tussen mij en mijn zonnebrand van €4 met rapportcijfer 8,1 ligt een mijnenveld vol slimme valkuilen, duivelse trucjes en uitgekookte marketingformules. Maar ik kan ze verslaan. Ik ben een soldaat, tot de tanden toe bewapend. Mijn helm beschermt mij. Desnoods hou ik zo’n plastic opbergmandje van €1 onder schot tot ‘ie me loslaat.
Daar gaan we. See you on the other side, zeiden ze vroeger dan altijd in Tour of Duty.
Eerste onderdeel: door de schuifdeuren naar binnen, mandje pakken. Zeg maar ‘mand’ want wat zijn die dingen groot. En ze hebben wielen zodat je niet voelt hoe zwaar je bepakking al is geworden. Je pakt er één, want zonder mandje naar binnen mag niet. Wat zal dat een onzinnig gezicht zijn, straks. Die enorme mand met alleen zo’n kleine tube erin. ZO PAKKEN ZE JE HE. De snoodaards. (Wat is het hier lekker koel, eigenlijk… Potverdorie zo pakken ze je ook.)
Tweede onderdeel: de creatieve hoek doorlopen zonder schade. Dit is een zwak punt voor mij. Ik ben aan het proberen te leren tekenen. De tijd ervoor vinden blijkt moeilijk, maar het inslaan van de spullen die je ervoor nodig hebt, dat ging verrassend makkelijk. Zeker omdat ze allemaal bij de Action te koop zijn en tja… Mijn bureau heeft dus al een tijd een hoek met potloden, stiften, pennen en papier in alle soorten en maten, genoeg voor de rest van dit decennium. Het kostte allemaal geen reet dus je hebt snel veel te veel. Ik heb het gelukkig in de hand weten te houden omdat ik vind dat het niet al te veel ruimte in mijn huis in moet nemen en omdat ik nog maar net ben begonnen. Wie weet is het een bevlieging, zoals ik wel vaker heb.
Helaas heeft de Action sindsdien allerlei nieuw geschut ingezet: Nieuwe Leuke Spulletjes! Die je nog niet hebt! Kortom: Dingetjes! Ik doe een hand aan de zijkant van mijn rechteroog als was ik een schrikachtig paard dat oogkleppen nodig heeft omdat het anders in paniek wegrent, en loop wat sneller. Gelukt! Ik ben een held!
Ik ben helemaal geen held. Ik ben nog maar nauwelijks binnen.
Derde onderdeel: de opbergspullen. Ook al een zwakte van mij en heel veel andere mensen. Want wat ligt er in je huis? Een hoop rommel. Die moet opgeborgen, maar is niet opgeborgen. Wat je nodig hebt, is een Opbergoplossing. Wat een hoopvol woord. Al die hoop die gevestigd wordt op mandjes en ladeblokjes en doosjes van de Action, je zou er een tragische roman over kunnen schrijven.
Ik ben hier al iets beter tegen bewapend dan tegen de creatieve hoek, want ik heb tegenwoordig minder rommel. Het is er nog steeds, maar na een paar decennia hoop gevestigd op Opbergoplossingen, weet ik dat het antwoord veel simpeler is. Simpeler maar niet makkelijker: gooi het weg. Koop het niet meer. Besteed die ruimte beter. Dit is dus ook gelukt! Hoera. Mijn zelfvertrouwen neemt toe. Ik kruip verder door mijn loopgraaf langs de schappen van de winkel.
Er zijn ook onderdelen die mij minder in hun greep hebben. Cosmetica, broodtrommels voor de kinderen, kaarsen en andere prullaria voor op de vensterbank, ik heb er niks mee. Ook mijn gevechtstraining bewijst zijn nut: mijn dikke huid tegen prullen en lege aankopen wordt de laatste jaren steeds dikker.
Vierde onderdeel: ik sta oog in oog met mijn gezichtszonnebrand! Ik heb mijn doel bereikt, slalommend langs allerlei verleidingen. De zonnebrand is soldaat Ryan uit Saving Private Ryan, en ik ben Tom Hanks. Nu moet ik hem in mijn mand doen en snel naar de kassa.
Zal ik er twee nemen? Ze zijn zo goedkoop…
NEE! Je krijgt je zonnebrand nu al nooit op, sukkel. Vorig jaar heb je alles weggegooid omdat het jaren oud was. Je hebt bovendien al gewone zonnebrandmiddel en die tube is enorm.
Ook deze valkuil omzeild, is het zaak om recht op de kassa af te gaan. Neem de kortste route, Hoefnix. Je kunt het. Je hebt niks nodig, je bent een rijk mens met een overvol huis en een gelukkig leven. Niets in deze winkel gaat je leven beter maken.
Behalve misschien dat plantje?
Aiaiai, misschien wel het zwaarste onderdeel van deze hindernisbaan. Je hebt wat je nodig hebt, en waarom zou je niet nog even rondkijken? Even checken of je niet toch nog iets nodig hebt. Je bent er nu toch. Etcetera, etcetera. Dat is het moment waarop de Dingetjes van onder de €2 op magische wijze in je mand op wieltjes belanden.
Maar ik ben een getrainde militair. Ik kan dit. Bovendien gaat anders de imaginaire drilsergeant in mijn hoofd tegen me schreeuwen en dat is veel erger.
Bijna met de ogen dicht bereik ik de kassa, negeer de aantrekkelijk verpakte overdoses suiker en/of vet die daar voor het grijpen liggen, duik heel diep in mijn idioot lege mand, haal er mijn tubetje zonnebrandcrème uit en leg hem op de band. De caissière is ook nog eens aardig, en ik ben aardig terug, ik ren naar buiten en IK HEB GEWONNEN!
Poeh. Blij dat ik voorlopig niet terug hoef.
(Even in het kader van radicale transparantie: ik moet de Action in werkelijkheid nog bedwingen. Ik ben nog niet geweest. Ik manifesteer alvast dat het gaat aflopen zoals hierboven, maar je weet het nooit natuurlijk…)
Leave a Reply