Het kan: doordraaien in de kringloopwinkel

Ik was deze week in een kringloopwinkel in een dorp waar ik wel vaker kom, en het was een bijzondere ervaring.

We vatten even de eerste minuut samen: ik liep naar binnen, zag een paar bordjes en kommetjes van een type servies waar ik ook al mokken van heb, en verderop ook nog bijpassende ontbijtbordjes, en toen ik weer bij bewustzijn kwam, lag dat allemaal in een winkelmandje dat ik seconden geleden nog niet eens in mijn handen had.

Het servies heet ‘Volendams aardewerk’ en het is niet enorm bijzonder, maar wel populair en je ziet het weinig in de kringloop, want mensen verzamelen het. Ik heb, op mijn zeventiende toen ik nog niet eens het huis uit was, zes mokken gekocht in een theewinkeltje. Dertig jaar geleden dus (allejezus, dertig?? ja, dertig). Daar drink ik nu nog elke dag koffie uit, en ze zijn nog steeds een dierbaar bezit, omdat het me doet denken aan de tijd dat ik stond te trappelen om eindelijk op mezelf te wonen, en dus al spullen kocht die ik nog niet eens nodig had. Misschien had ik er zelfs geen ruimte voor in mijn toekomstige studentenkamer. (Ik had in mijn eerste jaar een studentenkamer van 11m2 dus dat laatste klopte.)

Mijn hele wezen ging dus op standje ‘KOPEN! KOPEN! DIT IS EEN KANS!’ want ik ben dan wel mevrouw Hoefnix, soms hoef ik blijkbaar toch een heleboel. Dit is hoe het slagveld eruit zag toen de rust was teruggekeerd:

Ja, daaronder ligt ook nog een ovenschaal. Er waren ook nog drie mokken die ik ook niet nodig had, maar daar heb ik even geen goede foto van.

Ik ging de hele kringloopwinkel rond met dat mandje, met op mijn ene schouder een feestvierend duiveltje, en op de andere schouder een engeltje dat er nauwelijks bovenuit kwam, dat zei: “Die domme platte schijfjes van 5cm doorsnee zijn volslagen zinloos, zijn die voor bonbons ofzo? Eet jij weleens bonbons? Die ontbijtbordjes zijn ook precies te klein om iets mee te kunnen. EN je komt al om in de schalen. En die sauskommetjes… OK die zijn misschien wel leuk.”

Het duiveltje riep heel hard “ZE HEEFT DIE ANDERE ZES ONTBIJTBORDJES AL LATEN LIGGEN, HET WAREN ER TWAALF, ANTICONSUMER QUEEN.” (Mijn duiveltje klinkt als een millennial.)

Ik zocht hulp bij mijn Instagramvolgers, met de foto hierboven en de tekst: ‘ik ben bij de kringloop en iemand moet mij even tegenhouden’. Dat was een fout. In plaats van verstandige volgers, heb ik blijkbaar volgers die een junkie nog een heroinespuit zouden overhandigen, want het regende aanmoedigingen en emojis van vlammen en hartjes.

Ik ben er maar even bij gaan zitten in de koffiehoek. Haalde alle spullen uit het mandje en beeldde me in dat die allemaal ook nog in de kast moesten. En wat ik ermee zou gaan doen.

Dat laatste was wel duidelijk: niks. In de kast zetten en misschien af en toe een centimeter verschuiven, grijpend naar dingen die ik wel gebruik. En dat terwijl ik juist nog verder wil ontspullen. Er ligt bijvoorbeeld al een donkerblauw servies uit de jaren ’80, gekocht in dezelfde kringloopwinkel, dat ik letterlijk nooit gebruik maar ook niet kan weggooien, want het is zo mooi. Als ik het niet gekocht had, was ik nu totaal vergeten dat het bestaat.

Ik heb bijna alles teruggelegd, en dit is wat ik uiteindelijk mee naar huis heb genomen:

Zal ik even heel eerlijk zijn? Ik had zelfs dit niet moeten meenemen.

---

Alvast een waarschuwing: ik ben komend weekend op een lang weekend weg want ik heb veel te hard gewerkt. Ik ben van plan boeken mee te nemen, op terrasjes te zitten, en het grote boze internet zo veel mogelijk de tering te laten krijgen. Mocht dat lukken, dan heerst hier zondag een ongewone stilte, maar wees gerust, ik ben dan (waarschijnlijk) niet dood.

Het kan ook zijn dat ik door al die mindfulness ineens Diepe Gedachten krijg die ik dan zondag met jullie ga delen. We wachten het af.