Ik zit, als het goed is, op dit moment in Frankrijk voor mijn busje te genieten van een mooie camping, of op een Frans terrasje een biertje te doen, of in een Frans eetzaakje te lunchen. Wat ik ook aan het doen ben, ik ben het hoogstwaarschijnlijk aan het doen in Frankrijk.
Mocht de markt ingestort zijn, of de premier vermoord, of de wereldvrede uitgebroken, dan weet ik er hopelijk niks van, op mijn Franse terrasje. Ik kom niet op mijn blog, behalve misschien om wat reacties te lezen op mijn telefoon, en hou me ook nergens anders mee bezig dan met de vraag hoeveel Franse kaasjes je met goed fatsoen binnen 24 uur kunt proeven.
Verwacht dus de komende twee weken geen actuele posts, en al helemaal geen doorwrochte, want ik heb ze allemaal afgelopen weekend geschreven.
Ik kreeg afgelopen week een bericht op LinkedIn van iemand met wie ik vroeger met veel plezier samenwerkte. Nu niet meer, want ze is vertrokken. Ze kondigde twee jaar geleden aan, tijdens een online overleg: ‘Volgend jaar rond deze tijd ben ik met pensioen!’
Daar schrokken we allemaal van, want haar poezelige huidje en energieke voorkomen suggereerde dat ze de 67 nog lang niet gehaald had. Dat klopte ook, maar 60 was ze wel. En ze werkte bij een internationaal instituut met een heel comfortabele pensioenregeling.
We schrokken ook omdat veel van de mensen met wie we werkten, met geen twaalf paarden weg te trekken waren van hun bureau. Ze leefden voor hun werk. Deze dame niet. Die vertrok zodra ze de kans zag.
Naar aanleiding van een triest bericht (overlijden van een goede bekende van ons beiden) chatten we even via LinkedIn, en ik vroeg: ‘hoe bevalt het leven als gepensioneerde?’ Dit is wat ze antwoordde:
‘Pensioen is geweldig. Ik mis werk geen moment. Net terug van een trip naar San Diego waar we met een groep oude vrienden samen kwamen. Volgende week ga ik op een roadtrip naar Canada voor onbepaalde tijd, gewoon omdat het kan. Niks te klagen.’
Ze voegde er nog aan toe: ‘Ik hoop dat met jou ook alles goed gaat.’
Ze rekende er duidelijk niet op dat mijn leven op dit moment net zo geweldig is als dat van haar. En dat klopt ook. Ik heb met mijn twee weken vakantie al mijn vakantiedagen van dit jaar opgemaakt. Dat is wel iets anders dan een roadtrip voor zo lang als je zin hebt, ‘gewoon omdat het kan’.
Ik ben heel slecht in mijn eigen geheimen bewaren, dus ik heb geantwoord dat ik over drie jaar in dezelfde positie hoop te verkeren. Ik kon het blijkbaar toch niet helemaal over mijn kant laten gaan…
Misschien heeft ze inmiddels wel geantwoord, en ik hoop dat ze verbaasd is. Dat ze bijvoorbeeld iets uitroept over poezelige huidjes en dat ik toch nog lang geen 67 ben?? En dan heb ik toch gewonnen.
Dit is niet Frankrijk, maar Zutphen, waar ik vorig jaar op vakantie was. Ik hoop op evenveel schattige straatjes en overstekende katten.
Leave a Reply