Ik kwam een paar weken geleden op Instagram een post tegen die steeds grappiger werd naar mate je hem vaker zag. Uiteindelijk lag ik gierend op de bank.
Dit is hem. Je moet er waarschijnlijk voor in de stemming zijn, merk ik nu ik hem terugkijk. Hij past in de trend van een tijd terug, waarin (meestal) vrouwen hun tas overhandigden aan iemand anders, die dan aan de camera liet zien wat er in zat. Maar deze is extra grappig. Voor iedereen die zo’n hekel heeft aan social media dat je ook nu weigert op die link te klikken (groot gelijk), hierbij een impressie.
Twee presentatoren van een Amerikaans radioprogramma zitten op een bank, en de man heeft de handtas van de vrouw op zijn schoot. Het moet gezegd: die handtas is enorm. Het is eigenlijk geen handtas. Het is meer een soort van leren boodschappentas voor een gezin van vier. De vrouw is nog volkomen rustig en zegt: ‘ik weet best wat er in zit.’
Eén voor één haalt de man de spullen uit de handtas en overhandigt ze aan zijn collega. Binnen de kortste keren heeft ze haar armen vol met tubetjes, een borstel, lege waterfles van een liter, papieren, een toilettas, en inmiddels een heleboel gene.
De man gaat verder. ‘Papieren, nog meer papieren, een chequeboekje – voor als je wil gaan shoppen in de jaren negentig, een kam…’ Hij heeft inmiddels zelf ook zijn handen vol. Beiden hebben behoorlijk de slappe lach gekregen. Tenslotte grijpt hij in de tas en moet zo hard lachen dat de eigenaresse van de tas het ook niet meer houdt, terwijl ze nog niet eens weet wat er zo grappig is.
Hij haalt een halve avocado uit haar tas. Een halve. Niet in een plastic zakje, gewoon een losse halve avocado.
Het kan natuurlijk een vooropgezet ding zijn, maar zo ziet het er niet uit. Bovendien zijn er talloze filmpjes met deze strekking. De eigenaren van die tassen beweren altijd dat ze best weten wat er in zit, en dat ze dat allemaal nodig hebben. Als dan het ene idiote ding na het andere uit die tas verschijnt, wordt het een soort steeds verder escalerende slapstick, tot je hikkend op de bank ligt. (Ik wel tenminste, maar ik ben dan ook een simpele ziel.)
Als die tas dan leeg is, blijkt dat bijna niets van dit alles nodig is. Als de eigenaar van die tas eens zou kijken wat ze de komende weken of maanden nodig gaat hebben uit die tas, dan past het waarschijnlijk ook allemaal in haar jaszak.
Dit stuk gaat niet over het te kakken zetten van vrouwen met grote handtassen. Daar ben ik veel te feministisch voor. Alleen al die idiote beauty standards die van vrouwen verwacht worden, gaan gepaard met een hele rits spullen die je elk moment van de dag nodig zou kunnen hebben (makeup, extra panty, allerlei doekjes, weet ik veel). Denk ook aan de karrevrachten aan dingen die je nodig hebt als je kleine kinderen mee op pad neemt. Bovendien moeten mensen gewoon doen waar ze zin in hebben. Al loop je rond met je halve badkamerkast: doe je ding.
Mijn punt gaat niet over de tas, maar over je huis. Je hele huis is net als je handtas. Alleen is wat in je huis rondslingert, nog duurder, groter, en waarschijnlijk ouder dan wat er in je tas zit. Als je dat allemaal niet in je huis had liggen, ademde dat een stuk vrijer. Alles in je huis heb je jezelf ooit op de hals gehaald, en nu zorg je ervoor. Je geeft het ruimte, aandacht en tijd. Ruimte om op te slaan, aandacht iedere keer als je oog erop valt, en tijd omdat je voor die ruimte moet werken.
Ik heb ooit al ernstig ontspuld, maar dat zie je alleen als je weet hoe erg het vroeger was. Het kan nog veel beter. En het gaat ook al steeds beter. Vroeger had ik een permanente stapel tijdschriften die altijd om mij lag te wachten tot ik eindelijk tijd nam om ze te lezen. Nu heb ik die gewoon allemaal afgeschaft, behalve muziekblad OOR. De rest komt gewoon de drempel niet meer over. Hetzelfde geldt voor andere zooi. Hoe minder door de deur naar binnen komt, hoe beter. Scheelt ook een hoop geld.
Maar er is dus nog genoeg rotzooi over, en het is hier bepaald nog geen minimalistisch huishouden. Dat is ook niet meteen nodig, maar beter kan het wel. Als ik afgelopen kerst niet ziek was geweest, had ik weer talloze spullen mijn huis uit gemikt. Ik ga het na mijn vakantie nog eens proberen, gewoon op een luie zondag. Ik neem een kamer of de berging, en dan begin ik gewoon ergens. Dan hanteer ik een nieuwe methode: de handtasmethode. Doen alsof mijn huis een handtas is, die ik overal mee naartoe sleep. Want in mentaal opzicht doe ik dat ook.
Leave a Reply