Afgelopen december nam ik zo’n lange pauze van mijn blog dat ik van een medeblogger een bezorgd berichtje kreeg met de vraag of alles nog wel goed ging. Lief!
Op zichzelf was dat berichtje terecht, want ik was even een leeggelopen ballonnetje en dat kwam door mijn werk. Dat heb ik niet vaak. Ik hou best van mijn werk, maar het is maar werk. Daar lig ik niet snel wakker van.
Maar ik werk voor een Goede Zaak, eentje die ik belangrijk vind voor de wereld enzo, en dat is natuurlijk vragen om ellende. Dan zou je zomaar kunnen gaan denken dat die Goede Zaak er beter van wordt als jij te hard gaat lopen. Tot nu toe heb ik dat weten te vermijden, vooral omdat ik behoorlijk lui ben, maar ook omdat ik weet dat het geen zin heeft. Ik kan wel overuren gaan maken, maar ik word daar een stuk minder gezellig en effectief van. Uit mijn studie weet ik nog dat mensen met 32-urige werkweken net zo productief zijn als mensen met 40-urige werkweken. Dat blijkt al decennia uit elk onderzoek dat ik erover ken. Niet omdat de mensen met 32 uur harder lopen, maar omdat dat een betere balans is en je beter functioneert. We zouden allemaal niet meer dan 32 uur moeten werken.
Ik schreef terug naar mijn collega-blogger dat ik even per ongeluk gepassioneerd was geraakt over mijn werk, dankzij een crisissituatie die helaas ruim een jaar duurde, en in zekere zin nog veel langer. Hij had er een simpel antwoord op: een link naar een boek met de titel ‘Work Won’t Love You Back: How Devotion to Our Jobs Keeps Us Exploited, Exhausted, and Alone.’
Zo. Die windt er geen doekjes om. ‘Exploited, exhausted and alone’. Uitgebuit, uitgeput en alleen. Dat wil je allemaal niet zijn. En de meeste mensen zijn dat ook niet. Bovendien is dit een Amerikaans boek en in de VS gaat het er allemaal wat vervelender aan toe, qua balans tussen werk en privé. Maar het principe is waar: je kunt wel ‘passie’ voor je werk hebben, maar die passie wordt onbeantwoord. Je baan houdt niet van je. Je leidinggevende houdt niet van je. Je werkgever is een organisatie, geen levend wezen, en die kan dus ook al niet van je houden. Waarom zou je dan van je baan houden? Dat is een ongezonde, onbeantwoorde liefde. En als je zo’n werkgever hebt die beweert dat de organisatie ‘één grote familie’ is, dan heb je niet alleen een ongezonde, onbeantwoorde liefde, maar ook nog een die tegen je liegt en je manipuleert.
Banen zijn vervelend. Werken is geweldig, maar een baan hebben doe je om betaald te krijgen. Daarom vind ik FIRE zo tof. FIRE beschouwt betaald werken als een noodzakelijk kwaad waar je snel vanaf moet. Dat stuit veel mensen tegen de borst. Werken is toch ook zingeving? Je wil toch ook iets doen? Jazeker wil je dat. Maar niet voor je baas. Niet omdat het moet, of omdat de vakantiedagen op zijn, of omdat je taakomschrijving zegt dat het onder je verantwoordelijkheden valt. Bovendien: jouw werkgever beschouwt jou ook als een noodzakelijk kwaad. Als je niet nodig was, hadden ze je niet aangenomen. Je kost geld, en dat moet zich terugbetalen. Het is dus maar het beste als jij die relatie ook zo ziet. Het kost tijd, dus moet het genoeg geld opleveren.
Eventueel levert een baan ook andere dingen op, bijvoorbeeld ontwikkeling en sociale contacten. Maar dat is secundair, en bovendien kun je die ook buiten je baan opdoen. Dan is zelfs beter voor je ontwikkeling en je sociale contacten, omdat je dan zelf kunt bepalen waar je je wilt ontwikkelen. Als dat de geschiedenis van het Ottomaanse rijk is, of leren lassen, of jongleren met brandende fakkels, dan doe je dat lekker. Dat is wel wat anders dan dat je van je baas moet leren hoe je draaitabellen maakt in Excel, omdat niemand anders er zin in heeft. Sociale contacten opdoen buiten je werk is lastiger, omdat een werkplek een perfecte manier is om mensen beter te leren kennen. Dat zit hem vooral in de herhaling. Je ziet elkaar zonder dat je hoeft af te spreken. Bij mij werkt dat geweldig, en ik heb op letterlijk elke werkplek vrienden gemaakt die ik nog steeds zie. Dus na mijn carrière ga ik zeker op zoek naar een andere manier om zulke netwerken te behouden. Aangezien op elke straathoek wel een initiatief is dat op zoek is naar vrijwilligers, maak ik me geen zorgen over de vraag of ik die netwerken ga vinden. Bovendien: ik organiseer nu al meetups zonder dat ik er een cent voor krijg, dus ik beweerde net hierboven wel dat ik lui ben, maar dat valt blijkbaar ook nog wel mee.
Mocht je je werk leuker vinden dan je privéleven, of opzien tegen je pensioen, dan is er naar mijn mening acute actie nodig. De wereld ligt aan je voeten! Zoek een hobby, meer vrienden, een (nieuwe) relatie, word buddy, maar doe iets. Anders besteed je al je liefde en aandacht aan een partner die je zonder pardon op straat zou zetten als je je geld niet meer op zou brengen. Zo’n relatie zou je je beste vrienden niet gunnen, dus waarom jezelf wel?
Leave a Reply to Mr. Groeigeld Cancel reply