Hoog tijd om ons weer eens ouderwets op te winden over bullshit die mensen kopen. Deze keer: diamanten. Het zijn dingen. Ze glimmen. Dat is het zo’n beetje. Ze doen niks. Ze kunnen niks. Ze zijn alleen duur. En ze glimmen. Hoera.
Waarom kopen we die dingen? Daarover heb ik hoopvol nieuws: de meeste mensen kopen ze niet meer. Mensen googlen blijkbaar vooral naar informatie over hoe je je diamanten kunt verkopen. Geweldig. Dit is waar we naartoe moeten, mensen. Verkoop die hap. En stop de opbrengst uiteraard in een indexfonds, maar als je het in één keer wil verbrassen met een avondje uit, ook prima. Kan zijn dat je naar de snackbar moet, want diamanten leveren minder op dan je zou hopen. Daarmee is meteen al aangetoond dat diamanten niet alleen bullshit zijn, maar ook kunstmatig duur.
Dat laatste weet ik pas sinds kort. Ik dacht dat ze dan tenminste wel zeldzaam zijn. Dat zijn ze ook niet. Als een soort oliebaronnen zitten de diamantschurken op hun voorraad, en ze geven ze mondjesmaat uit zodat diamanten bijzonder blijven. Op die manier blijft de prijs hoog en kunnen zij de inkomsten uit een diamantmijn zo lang mogelijk zo hoog mogelijk houden.
En dan te bedenken dat je een ‘echte’ diamant niet van een ‘nep’ kunt onderscheiden zonder er een expert bij te halen. Dat onderscheid ‘echt’ en ‘nep’ is al bedenkelijk. Het is niet dat een echte diamant iets bijzonders kan, of dat een ‘nep’diamant een luchtspiegeling is. Hij doet precies wat een ‘echte’ diamant ook doet: glimmen.
Mag ik trouwens meteen ook even het concept ‘verlovingsring’ behandelen? U kijkt allemaal te veel tv, lieve mensen. Verlovingsringen zijn iets voor Amerikanen. De traditie in Nederland is: koop trouwringen, ga daarmee naar je (hopelijk) aanstaande, en aangenomen dat die in katzwijm valt van geluk, gaan die ringen aan uw beider linkerhand. Bij het trouwen verplaatst die ring zich dan naar de rechterhand. (Er schijnt hier nog een onderscheid te spelen tussen katholieken en protestanten maar dit is globaal het idee.) Nou ben ik niet zo van de tradities, maar nog gekker word ik van ‘tradities’ die geïmporteerd worden omdat we allemaal te veel romcoms kijken en bijvoorbeeld ook denken dat de bruid ‘weggegeven’ moet worden.
Anyway. Ik hou me verder in want we raken uit koers. Diamanten, die hadden we van oudsher in Nederland zeker, en dan vooral in Amsterdam. Toen Antwerpen ooit een paar eeuwen niet oplette, was Amsterdam zelfs de diamantstad van de wereld, en dat hadden we dan weer te danken aan de Portugese joden die hier diamantslijpers werden. (Dit hele verhaal is trouwens om heel veel redenen gigantisch interessant maar als ik dat allemaal opschrijf, gaat mijn provider mailen dat ik maar beperkte schijfruimte heb en dat bovendien Wikipedia al bestaat.)
Die diamanten haalden ze vanzelfsprekend niet eerst uit de kleigrond van Noord-Holland, die kwamen van elders. En ik heb de indruk dat ze ook vooral naar elders gingen. Diamanten en ander gebling, dat was hier niet zo in de mode in de 17e en 18e eeuw. Er werd hier zelfs al op je neergekeken als je te veel personeel in je huishouden had, begreep ik ooit van een historicus. Waar ze in Engeland van gekte niet wisten waar ze dat leger aan huispersoneel moesten laten, werd dat hier gezien als verkwistend, en we zijn wel zo calvinistisch dat dat zo ongeveer het ergste was dat je kon doen. Naar een feestje gaan behangen met juwelen zal hier dus ook wel minder gespeeld hebben.
Bovendien waren in den beginne juwelen zo populair bij rijke vrouwen om economische redenen. Vrouwen mochten in veel landen in Europa geen bezit hebben, en hun vermogen zat enkel in wat ze droegen: kostbare juwelen. Mocht manlief ooit onder de tram een paard lopen of bezwijken aan de builenpest, of er gewoon vandoor gaan, dan had zijn vrouw nog de juwelen die ze kon verkopen. Je vrouw juwelen geven betekende dus twee dingen: een verzekering voor slechte tijden, maar ook een teken van vertrouwen. Je gaf haar in wezen een stuk zelfstandigheid.
HOE DAN OOK. Op het onderwerp blijven blijkt lastig vandaag. Diamanten stom, verlovingsringen ook stom. En een vrouw moet gewoon d’r eigen geld, hadden we recentelijk al vastgesteld.
Daarnaast zijn diamanten helemaal niet zo leuk voor de planeet en de mensen die ze moeten opgraven. Even een paar feitjes:
- Van de top 10 diamantmijnen liggen er 5 in Rusland. Ik hoop dat ik verder geen toelichting hoef te geven. Geen wonder dat ze daar zoveel mensen in werkkampen stoppen. Iemand moet die glimmende krengen opgraven!
- De rest van de top 10 ligt in Botswana, Angola, Zuid-Afrika en Canada. Er zijn ook kleinere in Congo en andere Afrikaanse landen. Sommige van de diamanten die daar opgegraven zijn, zijn ‘bloeddiamanten’. Google dat vooral als je tijd hebt. In het verleden was dit een groter probleem dan nu, maar nog steeds is de industrie vergeven van misbruik. Denk aan: afgehakte ledematen, kinderen die hun hele leven doorbrengen in een mijn, en nare dictators die daar heel rijk van worden.
- Diamantmijnen zijn, zoals bijna alle mijnen, enorm vervuilend. Lees vooral het artikel onder die link want het is verhelderend.
Goed, samengevat: marteling is ellendig, ontbossing is ellendig, Amerikaanse gewoonten zijn ellendig, mijnen zijn ellendig.
En nadat je als handige handelaar een mijn bent begonnen, de hele omgeving hebt ontbost, wat kleine kinderen gedwongen hebt er te gaan werken, wat anderen hun ledematen hebt afgehakt, een dictator rijk hebt gemaakt en het zaakje naar Antwerpen hebt vervoerd, wat heb je dan betekend voor de samenleving? Niks! Alleen een diamant. Een ding dat niks doet, niks kan, en alleen heel hard glimt. Je kunt er niet mee bellen. Je kunt er geen alzheimer mee genezen. Het doet je afwas niet. Het lost de desinformatie-pandemie niet op. Het beantwoordt je mails niet.
Maar ondanks dat ie alleen maar glimt, is een dimant wel heel duur. We nemen een voorbeeld uit Amsterdam. Gassan, een van de illustere diamantslijpers in de stad, verkoopt diamanten in alle soorten en maten. Ik dacht dat dat met nogal wat toeters en bellen gepaard ging, denk aan rode lopers en mannetjes met witte handschoenen, maar je blijkt ze gewoon online te kunnen bestellen. Ik neem even de duurste. Kost €13.245. Er staat geen formaat bij maar gezien het feit dat er gesproken wordt over een mooie diamant voor een ring of een oorbel, hebben we het niet over zo’n toeter van een ding die in films gestolen worden door George Clooney en Brad Pitt. Dan moet dat ding nog in een oorbel of ring. Stel nu dat het dan, met behulp van een juwelier en nog wat goud, veranderd is in een mooi sieraad van €16.000. Wat doe je vervolgens als je zo’n ding krijgt? Dragen? Ik denk het niet. Die durf je niet eens uit de safe te halen.
Ik heb een ander voorstel. Zeg tegen je rijke aanstaande verloofde dat je liever een romantisch aanzoek hebt met een bos rozen, en steek dat geld in eigen zak. Als hij dan na je verloving, bruiloft, twintig jaar huwelijk en een affaire met een veel te jonge vrouw eindelijk vertrokken is, heb jij van die €16.000 al €86.985 gemaakt en kun je je desnoods een leuke toyboy veroorloven die beter in bed is dan die zak hooi die je ooit getrouwd hebt. En zo leefde je nog lang en gelukkig.
Meer lezen:
Leave a Reply to Petra Cancel reply