Ik ben nog steeds in Deventer. Gisteren heb ik de schipper van het pontje een munt van 2 euro in de hand gedrukt en heeft hij mij heen en weer gevaren naar het centrum. Het motto van de pont is ‘overdrijven is ons vak’. Sommige bedrijven hebben géén marketingbureau ingehuurd voor hun ‘payoff’ en daar moeten we heel dankbaar voor zijn.
Ik schreef afgelopen weekend al dat ik herfst leuk vind om te kamperen. Voor ik vertrok heb ik wel even getwijfeld of ik wel moest gaan, want dit is ongeveer hoe mijn weer-app de week voor zich zag:
Je zou bijna een vlucht naar een Grieks eiland boeken. Ik ben toch vertrokken met de camper en nu zit ik hier in een stralend zonnetje een bericht aan jullie allemaal te schrijven.
Ik liet me vooral niet tegenhouden omdat ik geleerd heb van mijn fout van afgelopen zomer. Ik had twee weken vakantie in augustus/september en ging na een week alweer naar huis, omdat de app zei dat het ging regenen. Ik was even vergeten hoe dom die gedachtengang is. Want ook al staat daar een wolkje met een paar regendruppels in die app, dat is een grote versimpeling van de werkelijkheid. Wat die app bedoelt, is dat het misschien een paar keer gaat regenen op die dag. Dat kan elk mens aan. De rest van de dag zit je dan blij en tevreden voor je camper, met je boek en je kopje koffie. of wandel je in de natuur, op zoek naar de ijsvogel. Of ga je naar een museum, of winkelen, ofzo. In ieder geval ben ik op zulke dagen gelukkiger dan ik thuis zou zijn geweest.
Deze week dus een herkansing, en deze keer laat ik me niet ontmoedigen door icoontjes van wolkjes met regendruppels. Het is wel duidelijk geen zomer meer. Het is zelfs behoorlijk koud. Ik heb een straalkacheltje in de camper, maar die heb ik nog niet gebruikt. Ik vind het leuk om geen stroom van de camping nodig te hebben, en alleen te gebruiken wat de twee zonnepanelen op mijn dak produceren. Zie het als een leuke sport.
Mijn kacheltje is meestal niet nodig, want mijn busje is zo klein, en ik heb hem zo goed geïsoleerd, dat ik al warm word als ik thee zet en dat opdrink. Mijn eigen lichaamswarmte doet de rest, alsof de bus een slaapzak is. Soms duurt dat even, maar daar krijg je niks van. Een beetje doorbijten is gezond. Hetzelfde geldt voor ’s avonds de wc zoeken met een zaklamp, en slapen in een bed van 185 bij 80 centimeter. Wat je ervoor terugkrijgt, is een melkweg bekijken door je dakraam, vogeltjes naast je camper die hopen op een kruimeltje, en überhaupt doorhebben wat voor weer het eigenlijk is.
Het is gek hoe zeer mensen die wijsheid dat afzien goed voor je is, accepteren op sommige vlakken, en niet op andere. Ga je bijvoorbeeld hardlopen om aan je gezondheid te werken, dan is lijden een teken dat je fantastisch bezig bent. Afgelopen zondag hebben weer duizenden mensen de marathon van Amsterdam gelopen. Een deel daarvan kwam kotsend en half bewusteloos over de finish – of juist niet over de finish. Ik weet dat, want ik heb jarenlang die mensen van de straat opgeraapt en ze in rolstoelen naar de EHBO-post gereden. Soms kotsten ze nog als ze in die rolstoel zaten, zonder bij bewustzijn te komen. Daarna lagen ze dan een tijdje rillend onder een dekentje op een stretcher in een rijtje van twintig – en er waren een stuk of wat van deze posten. Voor een deel van de lopers was dat niet genoeg, en die schoven we dan in klaarstaande ambulances. Ik vind dat allemaal niet gezond, maar goed, ik doe dan ook niet aan hardlopen.
Een vriend van mij die wel aan hardlopen doet, vertelde me ooit dat het heel normaal is om niet te pauzeren als je moet plassen. Dan pis je al rennend gewoon in je broek, een druppelspoor achterlatend voor de lopers achter je. Je bent toch al helemaal nat, van het zweet of de regen of allebei. Is dat normaal? Blijkbaar is het maar hoe je het bekijkt.
En toch heeft de marathon een sfeer van gezond afzien. Afzien in zulke omstandigheden is goed voor je, is de algemene gedachte. Als je in plaats daarvan niet schrikt van nachten van 5 graden Celsius in je onverwarmde omgebouwde bestelbus, heb je ze niet helemaal op een rijtje. Sterker nog, dan ben je zo’n extreem zuinig mens die waarschijnlijk ook theezakjes hergebruikt. Zo iemand die te beroerd is om gewoon een vlucht naar iets Mediterraans te boeken – of, nog erger, een cruise. Iemand die niet weet hoe je het leven moet leven.
Ik wil het tegenovergestelde beweren. Je weet pas hoe je het leven moet leven, als je je niet laat tegenhouden door wat gebrek aan comfort. Gewoon niet terugdeinzen van een beetje weer (regen, kou, sneeuw, hitte) is gewoon heel goed voor een mens. Als we alleen naar buiten gaan bij perfect weer, zijn we als kasplantjes die in leven gehouden worden in een perfect afgestelde klimaatcontrole. Maar we zijn geen kasplantjes. We zijn zoogdieren die zo vaak mogelijk uitgelaten moet worden. Aangezien wij ons leven doorbrengen in kantoortuinen en centraal verwarmde rijtjeshuizen, is ‘zo vaak mogelijk’ sowieso al niet vaak genoeg. Een deel van je 24 vakantiedagen gaat op aan wachten op de elektriciën of schoolzieke kinderen. De dagen die je dan nog overhoudt, moet je de wijde wereld in. Ook als het weer weert, de regen regent en de wind waait. Misschien juist vooral dan.
Extra leuk: deze vakantie kost mij op deze plek €16,50 per dag, plus de diesel, een euro voor het douchen, en de kosten van wat meer uit eten dan normaal, en ik help de planeet er ook niet mee naar de knoppen. Als ik mijn huis had verhuurd via Airbnb (wat afgelopen weekend best een goed idee was geweest met die marathon in de stad, bedenk ik me nu) had ik nog dik kunnen verdienen aan mijn vakantie ook. Mijn Airbnb-carrière staat in de ijskast, omdat ik nodig een paar klussen moet doen in mijn huis. Volgende keer weer, misschien. Nu eerst door naar de volgende standplaats.
Leave a Reply