En wanneer ga ik nou ontslag nemen?

Vorig weekend zagen we tot mijn schrik dat ik dichter bij FIRE ben dan ik dacht. Nu de cijfers wat meer uitgekristalliseerd zijn en ik er een paar nachtjes over heb geslapen… wat nu?

Lees voor de helderheid eerst deel 1 (Hoefnix beschuldigd van One More Year Syndrome) en deel 2 (Hoeveel vermogen heb ik precies nodig voor FIRE?). Ik heb sindsdien wat rondgedobberd, nagedacht en ge-ijsbeerd. Wat volgt in deze post is een serie losse overwegingen en gedachten, gevolgd door een nieuwe koers.

hoe verrast was hoefnix nou werkelijk?

Eerst moet ik een bekentenis doen. Ik speel al een tijd met het plan om niet eind 2032, maar eind 2029 ontslag te nemen. Ik heb het er alleen privé over gehad, en in de meetup in (volgens mij) Culemborg. En misschien ook wel in Utrecht afgelopen november.

Ik dacht dat het eigenlijk een heel optimistisch plan was. Alleen mogelijk met extra inkomen door middel van een bijbaantje of tijdelijke klussen. De kans dat een uitgebreide FIRE-calculator een vergelijkbare uitkomst zou hebben, leek me miniem. Laat staan dat hij NOG optimistischer zou zijn dan ik.

Dus op dit blog, in het openbaar, heb ik het plan van 2032 ongewijzigd gelaten. Voor het geval er iets tegenzat. Dat is eigenlijk een beetje onzin. Alles kan tegenzitten. En als iets mislukt, of als ik moet terugkomen op optimistische plannen, dan moet ik jullie daar maar gewoon deelgenoot van maken. Daar wordt het meelezen alleen maar leuker van, hoop ik.

De andere reden om hierover mijn mond te houden, was de kans dat mijn werkgever er ooit achter komt dat ik dit van plan ben, bijvoorbeeld omdat uitlekt wie achter dit blog zit. Iemand die over drie jaar weg wil, staat in de ogen van mijn management bij wijze van spreken nu al bijna buiten. Daar investeert men niet meer in, dus dan kun je leuke kansen wel vergeten.

Maar ach. Ik hoef helemaal geen leuke kansen meer. Ik hang mijn plannen niet aan de grote klok, maar als het dan toch misgaat, soit. En zo populair is dit blog nou ook weer niet, dus de kans dat mijn manager op dit moment uit het raam staart en zich afvraagt ‘Wie zou die Hoefnix toch zijn…?’ is, laten we zeggen, niet zo groot.

waar was mijn 3,5 ton op gebaseerd?

Nattevingerwerk, voor zover ik me kan herinneren. En soms een sommetje op berekenhet.nl. En uiteindelijk: mijn jaarlijkse kosten (24.000) vermenigvuldigen met het aantal jaren dat ik van mijn vermogen wil gaan leven. Deze manier van rekenen komt uit op pensioen ergens in 2029 of 2030 met €320.000. Supersimpel, en het klopt natuurlijk ook niet echt, maar grappig genoeg komt dat best dichtbij de calculator van vorige week. Dat een beetje naar boven afronden, en daar was mijn 3,5 ton. Heel matige onderbouwing, maar dat maakt weinig uit als je toch nog 7 jaar moet doorwerken.

mr Groeigeld vond een fout

Zo naar is dat! Heb je die hele calculator met zijn talloze vragen ingevuld, heeft iemand meteen door dat je er een hebt gemist. Dat krijg je ervan als je glazig gaat kijken bij het blokje ‘vermogensbelasting’ want weet ik veel. Dat is iets voor volgend jaar, heb ik altijd gevonden, als ik daadwerkelijk daarover (voor het eerst!) iets moet gaan zeggen op mijn belastingaangifte, en als de politiek hopelijk eindelijk iets besloten heeft op dat vlak.

Maar Mr. Groeigeld doorzag mijn fout en vroeg in zijn reactie onder de post: heb je eigenlijk wel inkomen ingevuld bij het blokje vermogensbelasting? In het nieuwe stelsel, bedoelt hij dan. Nee, dat had ik niet. Ik heb alle defaults laten staan bij dit onderwerp, denkende dat de bouwer van de site er in ieder geval meer van begrijpt dan ik, en die berekening automatisch zou doen. Als ik dit veld wel invul met een zo goed mogelijke schatting, vertraagt dat mijn FIRE-datum met 9 maanden.

De kans zit er dus in dat het allemaal iets minder rooskleurig is dan ik afgelopen weekend schreef. Tenslotte is 9 maanden op een tijdvak van twee jaar heel veel. Iets om in het achterhoofd te houden. Maar vooral moeten we eerst afwachten hoe de vermogensbelasting nu vorm gaat krijgen. Heel aardig van Mr FOB dat hij er net deze week een uitgebreid verhaal over geschreven heeft, dat ook nog eens leesbaar is. Lees dat vooral. Ik was in de veronderstelling dat dit dossier nog een heel circus aan debat en onderhandeling zou opleveren, maar de kans is ook best groot dat de Eerste Kamer met de plannen instemt. Meer duidelijkheid na Prinsjesdag.

Vooral de timing van die overgangsperiode, die zo vervelend kan uitpakken voor FIRE-fans (2028-2030, zoals het er nu naar uitziet), is heel flauw van de politiek. Ze hadden best wel even rekening mogen houden met mijn persoonlijke situatie, vind ik.

hoeveel geld heb ik nou nodig?

De hamvraag waar we deze miniserie mee begonnen. Alle bedragen, in elke situatie die ik tot nu toe heb ingevoerd, in welk belastingstelsel dan ook, komen niet aan de drie ton. Soms zelfs ver daaronder. Dus er is een heel ingewikkeld antwoord dat rekening houdt met AOW, pensioen, belastingen, inflatie en mijn eigen humeur, en dat antwoord varieert met elke factor.

Maar er is ook een simpel antwoord: hooguit drie ton.

Er is zelfs nog het scenario dat ik nog nooit heb overwogen: alle 300.000 euro’s op een spaarrekening zetten. Met 2 % rente en 2,5 % inflatie duurt het 9 jaar voor dat geslonken is naar ongeveer €40.000. Tegen die tijd ben ik 61 en kan ik aan mijn pensioenuitkering beginnen. Geen risico’s, geen onvoorspelbare aanwasbelasting, geen stress.

en wat ga ik nu doen?

Het is wel duidelijk dat het onnodig conservatief is om vast te houden aan 2032. Dat levert een 100% slagingskans op, en dat is, hoe gek het ook klinkt, te veel.

Het is allemaal heel makkelijk om toch weer meer zekerheden in te bouwen. Dat ga ik niet doen. Niet omdat het niet mis kan gaan, maar omdat ik een plan B heb voor als het misgaat, en dat liever uitvoer dan ‘voor de zekerheid’ langer doorwerken. Firista, die ik volledig de schuld geef van deze serie posts, schreef vorige week ook iets met dezelfde strekking – en een mooie titel: ‘Genoeg is geen getal‘.

Ik heb al eerder verteld over de tegenslagen die ik in de afgelopen jaren om me heen heb gezien. Er werden vorig jaar vier relatief jonge mensen om mij heen ongeneeslijk ziek. Drie zijn al dood. Twee waren van mijn leeftijd, de derde was 65 en zou net met haar man gaan genieten van zijn pensioen. Het risico op eerder doodgaan is groter dan het risico dat je geld opraakt – en aan gebrek aan geld valt makkelijker iets te doen dan aan doodgaan.

Goed. Wat gaan we doen, Hoefnix? Welnu: ik hou mijn plan aan, maar vervroeg mijn FIRE-datum met drie jaar. Met andere woorden, ik ga vanaf nu toewerken naar ontslag op 31 december 2029 met hopelijk tenminste drie ton aan vermogen. Als mijn vermogen op dat moment tegenvalt, ga ik een tijdje bijbanen in Amsterdam. En als het meevalt, stop ik helemaal met werken.

Als mij dit gaat lukken, heb ik in ruim 6,5 jaar gewerkt en gespaard voor een pensioen dat 7 jaar eerder valt dan ik anders had gekund (als ik 60 ben) en ruim 14 jaar eerder dan de gebruikelijke leeftijd (67 en een beetje).

Uiteraard behoud ik mij het recht voor om weer van gedachten te veranderen. Het zou bijvoorbeeld kunnen dat ik blijf BaristaFIRE-en tot die tussenfase van de vermogensbelasting voorbij is. Maar voor nu is dit het plan, en ik ga er vol voor.

Dat komt neer op nog ruim drie jaar forensen – hopelijk slechts één keer per week, zoals nu. Nog ruim drie jaar de allerergste koffie van Nederland drinken en klagen over andere afdelingen. En ook nog ruim drie jaar samenwerken met het leukste team uit mijn loopbaan, genieten van de resultaten die we nu al bereikt hebben en hopelijk nog gaan bereiken, en van de vrijheid die ik heb om projecten te starten. Ik kijk er naar uit om me nog even drie jaar lang kwaad te maken en dan andere leuke dingen te gaan doen.

Een oud-leidinggevende van me die legerofficier is geweest, zei altijd: ‘Geen enkel plan overleeft de eerste veldslag, maar we moeten wel een plan hebben.’ Die uitspraak is populair onder militairen en komt van de Pruisische veldmaarschalk Helmuth von Moltke uit 1870. Hij bedoelde: je moet wel een aanvalsplan hebben, maar het ook aanpassen als de situatie verandert – en dat doet hij onherroepelijk.

Dit is het mijne, aangepast aan de eerste gewonnen gevechten, en we marcheren voorlopig verder. Tot de overwinning!