Een van de leukste aspecten van vakantie: thuiskomen. Je eigen spullen, een badkamer waar je gewoon in je blote kont naartoe kunt lopen, en de Albert Heijn om de hoek waar je alle boodschappen blindelings kunt vinden. Maar hoe ging dat deze keer, nu er ondertussen acht mensen hadden gelogeerd in mijn privéruimte?
Eerst even terugkijken. Mijn eerste teen in het water van vakantieverhuur was verhuren aan familie van buren, namelijk de oma van een expatgezin in mijn pand. Dat is veilig, want de kans dat die de boel sloopt of je TV meeneemt, is natuurlijk niet zo groot. Het beviel ook enorm, ook al zijn er altijd dingen die niet perfect gaan. Dat weegt allemaal niet op tegen het feit dat je geen sleuteloverdracht hoeft te doen, en vaste gasten hebben is enorm fijn. Hoef je niks meer uit te leggen.
Daarna heb ik de sprong gewaagd. Ik schreef er al over voor ik op vakantie ging, in een stuk waarin de gemengde gevoelens nogal doorschemeren. Ik was er duidelijk nog niet zeker van of het ging bevallen. Tijdens mijn vakantie was de stemming al aanmerkelijk opgeknapt, want toen schreef ik opgetogen over het geld dat binnenstroomde terwijl ik letterlijk op het strand lag, en over hoe aardig de gasten bleken te zijn. Nu ik weer thuis ben, wil ik nog even het drieluik sluiten. Hoe trof ik het huis aan? Wat is bevallen, wat niet, en wat gaan we de volgende keer anders doen?
Ten eerste: als je zo’n goede schoonmaakster hebt als ik, merk je in eerste instantie niet dat ze geweest zijn. Pas als je de koelkast opentrekt, liggen er nog een courgette en een tomaat, een paar eieren, een halve pot jam en een paar citroenen. De laatste gast had het al gezegd, dat hij wat spullen had laten liggen. Ik heb ‘s middags de eitjes gebakken en ‘s avonds de groenten in een bord pasta verwerkt. Handig! Verder was er niets bijzonders aan hoe het huis erbij lag toen ik thuiskwam. De messen lagen op de verkeerde plek. En er was een hoop witte was. Dat was het zo’n beetje.
Er zijn ook leuke neveneffecten waar ik al over schreef: je gaat je huis opruimen en alle klussen afmaken. Zo fijn nu ik terug ben en de badkamer eindelijk goed verlicht is! En een hoop rotzooi is weg. Normaal als ik thuiskom, zie je nog de tekenen van de wanorde waarin ik het huis een paar weken geleden verliet. Nu kwam ik thuis in het andere uiterste. Mijn huis is nog nooit zo fijn en opgeruimd geweest. Om dat proces nog verder te vervolmaken, ga ik een ronde opruimwoede loslaten op mijn kledingkast. Ik word nog wel eens een minimalist…
Ik heb drie voornaamste conclusies:
- Een bergruimte of extra kamertje waar spullen achter slot en grendel kunnen, is toch wel erg handig voor de gemoedsrust. Ik ga binnenkort een kast aanschaffen die op slot kan en die ik in de berging ga zetten. Die hoeft niet groot te zijn. Groot genoeg voor de electronica, wat kwetsbaar servies en wat privé-foto’s.
- Achteraf zijn vier boekingen op een rij veel te veel. Je hebt te veel beddengoed en handdoeken nodig, tenzij iemand tussendoor de was kan doen natuurlijk, maar dat wilde ik de schoonmaakster niet aandoen. En het is te veel geregel met de sleutels. Dus ik heb mezelf een beetje een monsterklus aangedaan voor de eerste keer. Wel een voordeel is dat nu alles meevalt.
- Ik vind Airbnb een hoop werk, maar bijna al dat werk is eenmalig. Als je eenmaal de moeite hebt genomen, is het tijd voor oogsten. De klussen in je huis zijn gedaan, de extra handdoeken en de matrasbeschermer zijn ingekocht (op Marktplaats natuurlijk) en de handleiding is geschreven. Beetje aanpassen aan de hand van de feedback, en voilà. Klaar voor de volgende ronde.
Kortom: de agenda staat alweer open voor een paar data waarop ik verwacht niet thuis te zijn. En ik heb de twee gasten die aangaven vaker in Amsterdam te zijn, een bericht gestuurd dat ik graag ruimte maak als ze weer een plek zoeken. Dan pak ik het campertje en ga lekker een paar dagen van de natuur genieten.
En, uiteraard, weer opgetogen kijken hoe het geld binnenstroomt.
Leave a Reply to Mevrouw Hoefnix Cancel reply