Ik zit, als het goed is, op dit moment in Frankrijk voor mijn busje te genieten van een mooie camping, of op een Frans terrasje een biertje te doen, of in een Frans eetzaakje te lunchen. Wat ik ook aan het doen ben, ik ben het hoogstwaarschijnlijk aan het doen in Frankrijk.

Mocht de markt ingestort zijn, of de premier vermoord, of de wereldvrede uitgebroken, dan weet ik er hopelijk niks van, op mijn Franse terrasje. Ik kom niet op mijn blog, behalve misschien om wat reacties te lezen op mijn telefoon, en hou me ook nergens anders mee bezig dan met de vraag hoeveel Franse kaasjes je met goed fatsoen binnen 24 uur kunt proeven.

Verwacht dus de komende twee weken geen actuele posts, en al helemaal geen doorwrochte, want ik heb ze allemaal afgelopen weekend geschreven.

Ik kreeg afgelopen week een bericht op LinkedIn van iemand met wie ik vroeger met veel plezier samenwerkte. Nu niet meer, want ze is vertrokken. Ze kondigde twee jaar geleden aan, tijdens een online overleg: ‘Volgend jaar rond deze tijd ben ik met pensioen!’

Daar schrokken we allemaal van, want haar poezelige huidje en energieke voorkomen suggereerde dat ze de 67 nog lang niet gehaald had. Dat klopte ook, maar 60 was ze wel. En ze werkte bij een internationaal instituut met een heel comfortabele pensioenregeling.

We schrokken ook omdat veel van de mensen met wie we werkten, met geen twaalf paarden weg te trekken waren van hun bureau. Ze leefden voor hun werk. Deze dame niet. Die vertrok zodra ze de kans zag.

Naar aanleiding van een triest bericht (overlijden van een goede bekende van ons beiden) chatten we even via LinkedIn, en ik vroeg: ‘hoe bevalt het leven als gepensioneerde?’ Dit is wat ze antwoordde:

‘Pensioen is geweldig. Ik mis werk geen moment. Net terug van een trip naar San Diego waar we met een groep oude vrienden samen kwamen. Volgende week ga ik op een roadtrip naar Canada voor onbepaalde tijd, gewoon omdat het kan. Niks te klagen.’

Ze voegde er nog aan toe: ‘Ik hoop dat met jou ook alles goed gaat.’

Ze rekende er duidelijk niet op dat mijn leven op dit moment net zo geweldig is als dat van haar. En dat klopt ook. Ik heb met mijn twee weken vakantie al mijn vakantiedagen van dit jaar opgemaakt. Dat is wel iets anders dan een roadtrip voor zo lang als je zin hebt, ‘gewoon omdat het kan’.

Ik ben heel slecht in mijn eigen geheimen bewaren, dus ik heb geantwoord dat ik over drie jaar in dezelfde positie hoop te verkeren. Ik kon het blijkbaar toch niet helemaal over mijn kant laten gaan…

Misschien heeft ze inmiddels wel geantwoord, en ik hoop dat ze verbaasd is. Dat ze bijvoorbeeld iets uitroept over poezelige huidjes en dat ik toch nog lang geen 67 ben?? En dan heb ik toch gewonnen.

Dit is niet Frankrijk, maar Zutphen, waar ik vorig jaar op vakantie was. Ik hoop op evenveel schattige straatjes en overstekende katten.

Naar aanleiding van mijn serie over het berekenen van mijn eigen pensioendatum heb ik eens een tijdje filosofisch uit het raam gestaard, nadenkend over wat je verder allemaal kunt doen met de flexibele regelingen die pensioenfondsen hebben.

Die serie staat overigens hier:

• Deel 1: Hoefnix beschuldigd van One More Year Syndrome
• Deel 2: Hoeveel vermogen heb ik precies nodig?
• Deel 3: En wanneer ga ik nou ontslag nemen?

Daarin kwam al aan bod: elk pensioenfonds heeft een regeling waarmee je eerder dan de standaard pensioenleeftijd met pensioen kunt. In de wet is geregeld dat je maximaal tien jaar voor je AOW-leeftijd met pensioen kunt, wat zo ongeveer betekent dat de eerste mogelijkheid op je 58ste is. Maar pensioenfondsen mogen zelf weten wat daarbinnen hun beleid is. Dat van mij begint bij 60, dus ik heb zeven à acht jaar speling.

Dat moet je dan wel kunnen betalen, en dat is vaak een probleem. Als je je pensioen eerder laat ingaan, is het maandelijkse bedrag fors lager. Veel mensen zouden daarmee in de problemen komen, want die geven alles uit. Uit gesprekken met oudere collega’s merk ik het ook: het komt niet eens in ze op om eerder te stoppen, want ze hebben het hele pensioen nodig. Als ze zich al realiseren dat ze een keuze hebben.

Maar jij leest tenminste één FIRE-blog dus jij kunt wat de meeste Nederlanders niet kunnen. Met de juiste mentaliteit kom je heel ver, zelfs zonder dat je gaat beleggen of andere spannende dingen gaat doen. Want ik snap ook: daar heeft niet iedereen zin in. Maar zijn wij nou op deze aarde gezet om teamoverleggen te voeren en mails te beantwoorden…? Nee, natuurlijk niet. Ontslag nemen en wakker liggen van de beurs is ook weer zo wat, maar als er nou een derde optie was…

Goed nieuws: die is er! Een stappenplan voor iedereen die niet wil beleggen, maar toch wel af en toe de kriebels krijgt. Dit plan is ideaal voor:

• Mensen die geen risico willen lopen
• Mensen met een grafhekel aan beleggen, om wat voor reden dan ook
• Mensen die denken dat ze te laat zijn voor FIRE

Ik vermoed dat dit vooral interessant is voor de veertiger met een baan. Of misschien vijftiger? Je moet wel nu al een beetje kunnen rondkomen van je geld, en pensioen opbouwen.

Je hoeft niet nu al vanzelf geld over te houden, want die spier gaan we trainen. Maar als het nu op een houtje bijten is, dan wordt het misschien wel erg krap. Allemaal aannames, dus ik sta open voor reacties.

Anyway. Hier komt ‘ie.

Het Hoefnix 100% Risicoloze FIRE-plan ^©

*** Helemaal gratis en 100% succes gegarandeerd! ***

Dit plan kost letterlijk helemaal niks! Je hoeft geen online cursus te kopen! Je hoeft geen e-mailadres achter te laten! Je hoeft me niet eens te volgen op Instagram! Het is in vijf stappen uit te leggen! (Of eigenlijk ook wel in twee maar dan is dit stuk zo kort.)

Stap 1: check twee dingen bij je pensioenfonds

Vraag je pensioenfonds twee dingen: 1) wat is de vroegste pensioendatum in jouw fonds (dat is vast op de site te vinden) en 2) hoeveel denkt men dan aan jou uit te keren per maand. Dat laatste is individueel, maar staat soms in je online dossier.

Als je meer pensioenfondsen hebt, check je ze allemaal apart. (Of je vraagt pensioenoverdracht aan, zodat alles weer in één mandje zit, maar dat is een langer proces.) Dan heb je uiteindelijk een bedrag per maand. Hou rekening met inflatie, maar ook met de waarschijnlijke situatie dat het fonds ook indexeert, dat wil zeggen: de inflatie min of meer bijhoudt. Dus als dat bedrag nu genoeg is om van te leven, zal dat ook ongeveer zo zijn in de toekomst, maar hanteer een marge.

Stap 2: breng vanaf nu je uitgaven zo ver omlaag dat je van dat bedrag zou kunnen leven

Dat lukt je misschien niet meteen, en dat is prima, want je hebt de tijd. Maar je kunt wel een eind komen. Stel: je wordt vanaf nu een anti-consument. Dan heb je straks niet alleen je kosten genoeg omlaag gekregen om tot tien jaar van je leven terug te krijgen, maar ook heel veel spaargeld gekweekt. Ook heel fijn te combineren met milieubewustzijn en weerzin tegen de miljardairs die het liefst willen dat je elke week een Amazon-bezorging laat aanrukken.

Hoe doe je dat? Dit blog (en vele andere) staat er vol mee, maar er zijn een paar quick wins. Vaste lasten omlaag brengen heeft op de lange termijn het meeste effect. Goedkopere (of zelfs helemaal geen) auto, goedkoper mobiel abonnement. Sportschool opgeven omdat je toch nooit gaat, en vanaf nu lekker hardlopen en thuis je spierballen kweken. Streamers die je niet kijkt, nu opzeggen.

Maar ook in je losse aankopen kun je grote stappen maken. Alles tweedehands kopen, minder kleding, minder uit eten, minder afhaaleten. Bieb in plaats van boekhandel, kleding repareren in plaats van nieuwe kopen, fiets repareren in plaats van e-bike kopen. Goedkopere maar even leuke vakanties. Ook verbazend effectief: gewoon geen onzin kopen. Ik zou willen adviseren niet te focussen op koopjesjacht, maar op gewoon minder kopen. Van de nieuwste telefoon word je toch niet gelukkiger dan van je oude iPhone.

Mijzelf is het in 2023 op die manier binnen een paar weken gelukt om mijn uitgaven met een derde terug te brengen: van €3.600 naar €2.400. Dat zou voor dit project al genoeg zijn geweest, want dat is precies het bedrag dat mijn pensioenfonds verwacht aan mij uit te keren als ik tot mijn zestigste werk en dan met pensioen ga. Ik ben het daarna nog wat extremer aan gaan pakken, maar dat hoeft niet als je gaat voor het Hoefnix 100% Risicoloze FIRE-Plan^©.

Stap 3: zet het overschot op een spaarrekening

Nu heb je elke maand geld over. Dat kun je gebruiken om te beleggen, maar sparen is ook een prima optie. Dan heb je last van inflatie maar je ligt in ieder geval niet wakker van de beurs of Box 3. Je kunt ook je hypotheek sneller aflossen, zodat je maandlasten omlaag gaan. Of je gaat gewoon af en toe spectaculair op vakantie. Je hebt dat spaargeld in principe niet nodig. Je spaart het alleen omdat dat je helpt binnen je budget te blijven, dat is vastgesteld op je pensioeninkomen. Hoewel het ook enorm kan helpen in verband met stap 4…

Stap 4: tussentijdse evaluatie, ergens rond je 55ste

Hoe staan de zaken ervoor? Hoeveel heb ik gespaard? Kan ik ook alvast deeltijd werken en voor de rest van mijn spaargeld leven? Of in plaats daarvan nog een jaar of twee sneller stoppen? Natuurlijk wel even kijken wat de invloed is op de hoogte van je pensioen. Als dat geen probleem is, kun je lekker een paar jaar lang van je spaargeld leven. Dat is nog minder risico dan een baan hebben.

Stap 5: stoppen met werken!

En violà! Ze leefden nog lang en gelukkig, met een flink aantal extra jaren in vrijheid, dankzij het Hoefnix 100% Risicoloze FIRE-Plan^©!

Ik kan niet genoeg benadrukken hoe simpel dit plan is. Het kan niet mislukken. De risico’s zijn simpelweg afwezig. Er kan je letterlijk niets overkomen, want je spaargeld is onafhankelijk van de beurs. Het is bovendien alleen maar extra, en je hebt geen gat van baan naar pensioen, zoals bij mij wel het geval is.

Ik spring in het diepe, jij gaat gewoon een heel comfortabel bruggetje over van de wal (een baan) naar de andere wal (je pensioen). Maar je wint er wel maximaal tien jaar mee. En eventueel maak je een klein, supermakkelijk sprongetje door nog een paar jaar eerder te stoppen en je spaarrekening (deels) op te maken. Dat spaargeld is gegarandeerd dus ook dat is superveilig.

Misschien duurt het wat langer voor je uitgaven laag genoeg zijn. Bijvoorbeeld omdat je eerst je hypotheek moet aflossen voor je maandlasten genoeg gezakt zijn, of omdat er nog kinderen thuiswonen. Geeft niks, als je er maar bent voor je vervroegde pensioendatum. Dan heb je alleen minder spaargeld.

Bedenk verder dat je uitgaven afnemen, hoe ouder je wordt. En bedenk ook dat er ook nog deeltijdpensioen is. Dat kan belastingtechnisch ook heel voordelig zijn en het nog makkelijker maken om al vroeg meer tijd te hebben. Je kunt er ook juist voor kiezen om niet tien jaar eerder, maar bijvoorbeeld zeven of acht jaar eerder te stoppen met werken. Dan is je pensioen een stuk vetter, want de laatste jaren gaan het snelst.

Maar het belangrijkste aan dit plan is weten wanneer je genoeg hebt, wanneer extra inkomen geen extra geluk meer oplevert, en wat je prioriteiten in het leven zijn. De meeste mensen weten dat niet, en zoeken het ook nooit uit. Als je dat wel doet, is er een hele wereld te winnen.

Dingen weggooien in plaats van schoonmaken is stom, verspillend, zonde van je geld, en gewoon schandalig, eigenlijk. En toch doen mensen het. Omdat ze niet weten hoe ze dingen moeten schoonmaken, of omdat ze er te lui voor zijn.

In deze serie probeer ik dingen schoon te maken die mensen vaak weggooien uit luiheid of onnozelheid. Ik val zelf in die eerste categorie: als het werk kost, haak ik al snel af. Daarom koop ik spullen die niet heel intensief in het onderhoud zijn, anders weet ik al hoe het gaat aflopen.

Ik heb ook spullen die gewoon al jaren vies zijn. Bijvoorbeeld deze bakplaat. Een goedkoop blikken geval. Ik maak hem zo goed mogelijk schoon, en daarna gaan er gewoon weer traybakes in en hopla, de oven in. Is dat erg? Volgens mij niet. Die ingebrande ellende krijg ik er met gloeiend heet water en afwasmiddel niet af, dus zal het ook wel op z’n plek blijven als ik mijn ovenschotel van de bakplaat schep. Maar ik heb hem natuurlijk liever schoon.

Ik ga in deze serie te rade bij Nancy Birtwhistle, die een paar boeken heeft geschreven over de niet-schadelijke schoonmaakmiddelen die ze in haar eigen huis gebruikt, en waarmee ze de gekste dingen schoon krijgt. Ze heeft ook een heel nuttige instagram, waarbij ze gewoon al haar geheimen prijsgeeft. Ik hoop dat ze het daarom ook niet erg vindt dat ik ook veel uit haar boek verklap, namelijk hier. Ik heb gisteravond alle prijzen bijgewerkt en hier en daar een tekst verhelderd, dus kijk daar vooral.

De bakplaat leek me wel te redden. Aanvankelijk deed ik hem net als de emaille braadpan in een sodabadje. Dat was tenslotte een doorslaand succes, en de viezigheid is hetzelfde: vettige, ingebrande olie- en etensresten. Helaas werkte het niet.

Ik keek nog eens in Nancy’s schoonmaakbijbel en zag dat ze er in deze situatie veel meer soda bij doet dan bij de pan. Misschien ook niet zo gek, het vuile oppervlak is veel groter en de hoeveelheid water ook. Ik herhaalde het sodabad, weer met kokend heet water en nu ook met vier extra grote scheppen soda. Hele nacht laten badderen, en ik stond vol verwachting op. Helaas: nog gaf het vuil zich niet gewonnen.

Dit is om twee redenen een probleem. Een, ik wil gewoon een schone braadslede. En twee, ik ben tegen beter weten in toch gaan boenen. En dat maakte dat de antiaanbaklaag behoorlijk beschadigd raakte. Tien tegen één dat die PFAS bevat, want het is een goedkoop ding van Ikea en PFAS is (was? hopelijk?) de snelste weg naar antiaanbak, dus dat zal er bijna zeker in zitten.

Helaas! Mijn eerste nederlaag in Nancy-land is een feit. Nog erger, ik ga dit ding weggooien.

Moraal van het verhaal: hier is het misgegaan in stap 1 van mijn motto. Dat motto is: koop goede spullen – als je ze überhaupt nodig hebt – zorg er goed voor, en gebruik ze een leven lang. Dit ding is helaas gesneuveld en ik heb weer geleerd om mij aan mijn eigen principes te houden.

Ik heb er nog een, trouwens. Een grote die bij de oven hoort, ik denk ge-emailleerd. Die ziet er een stuk steviger uit, maar ook nog smeriger. Ik zal de ovenreiniger van Nancy er eens op loslaten. Een volgende keer. Tips zijn trouwens ook welkom.

FIRE is natuurlijk geweldig, maar alles waar je rijk van kunt worden, trekt foute mannetjes aan. Dat is een natuurwet waar verder niemand ooit wat aan zal kunnen doen, vrees ik. Een paar maanden geleden dook er een op die driedubbel fout is – met extra foutsaus.

Het is als zwaartekracht. De belofte ‘geld’ creëert een soort van magnetisch veld waar de foute mannetjes als blokjes ijzer naartoe worden getrokken. Kleng! daar zitten ze dan. Met z’n allen te blaten omdat ze ergens de indruk hebben gekregen dat ze een origineel idee hadden, en iedereen om hen heen is vergeten op tijd te benadrukken dat dit idee al bestaat sinds het jaar 231 na Chr. en dat ze er dus ook géén podcast over hoeven te beginnen met hun bro.

De FI-beweging heeft er dus af en toe ook last van. Er is ook een schaal, natuurlijk. Die schaal gaat als volgt:

• Helemaal in het uiterst groene deel van de schaal: Mr. Money Mustache. MMM is fantastisch. Hij is dat hele blog begonnen omdat hij vond dat iedereen eens moest ophouden met dat gekloot met overconsumptie en de planeet vernaggelen. Hij zei het letterlijk in een praatje tijdens een conferentie, met prachtig-lelijke slides en alles: ‘I don’t really give that much of a shit about your personal finances’. Hij wil gewoon dat het beter gaat met ons allemaal, en dan helpt het als iedereen ophoudt met van die enorme benzineslurpers kopen en eens een flink stuk gaat fietsen.
• In het midden, het vleesgeworden grensgeval Tim Ferris. Hij vond de 4-hour work week uit, en is vast heel aardig. Maar hij trekt op z’n zachts gezegd ook een hoop foute types aan, en die bewondert hij soms ook heel erg. Ik denk weleens dat hij de patient zero van de manosphere is: supergeobsedeerd met fitness en supplementen, alles in je leven optimaliseren, hyperactief, roept de hele tijd ‘mindset’, van die dingen. Maar hij bedoelt het duidelijk goed en hij lijkt me ook daadwerkelijk een leuk iemand. Hij lijkt alleen heel erg op een Duracelkonijntje.
• Volslagen in het alarmbellenrood: cryptojongens. Ik bedoel hier niet de gemiddelde mens die crypto’s heeft, maar specifiek het type Dubai, money mindset coach in z’n profiel op Insta, lekker wijffie erbij om mee te pronken, vaak ook een scheutje anti-vaccin. Denkt dat hij vanzelf rijk wordt als hij maar lang genoeg doet alsof dat hij rijk is op the socials. We dopen dit type het Foute FI-Mannetje. Een voorbeeld is Clen Verkleij, die een zekere naam opbouwde in de media, en zichzelf lifecoach noemde.

VICE trapte erin en interviewde Clen Verkleij in 2018 in het kader van een serie over FIRE. Hij had een product op de markt gebracht dat ‘de Purpuz’ heet en dat verdacht veel wegheeft van iets dat je ouders gewoon een ‘papieren agenda’ noemden. Maar er zit een Z in de naam en er ontbreekt hier en daar een klinker dus dan is het vernieuwend. Hij dook ook nog een keer op in een datingprogramma waarin hij zich zo vervelend en dwingend gedroeg tegenover zijn date dat mensen er blijkbaar met open mond naar hebben zitten kijken. Ik kan het niet controleren, want de aflevering is offline gehaald.

Dat offline halen is niet voor niks, want die Clen Verkleij is dus de Clen V. die zijn vrouw heeft vermoord. Allegedly. Hij is nog niet veroordeeld, dus het zou ook kunnen dat ze zelf dat gif heeft ingeslikt en daarna haar bad heeft vol laten lopen met water van 57 graden celsius en er lekker in is gaan liggen. Zij is die ABN-Amro-manager (anders dan Clen wel succesvol en rijk), wier secretaresse een paar dagen later ook vermoord werd gevonden. Ja, die tweede vermoorde vrouw was letterlijk haar secretaresse. Er schijnt geen verband te zijn, en de politie heeft er verstand van dus ik neem het van ze aan.

Die Clen is dus een Fout FI-Mannetje, en van dat soort types zijn er dus wat te veel. Toegegeven, ze vermoorden niet allemaal hun vrouw, maar ze zitten op hetzelfde blaaskaak-niveau. FIRE is zo geweldig omdat het de dolgedraaide molen van kopen-werken-kopen-werken onderbreekt. Als je FIRE wil zijn, dan moet je je uitgaven net zo hard temperen als je inkomen zien te verhogen. Niet alleen omdat dat geld oplevert, maar omdat je er ook gelukkiger van wordt. Anders hebben we het niet over FIRE, maar gewoon over stinkend rijk willen worden. Dat is een dom doel, want van stinkend rijk zijn word je niet gelukkiger.

Daarom is voor mij lean FIRE de echte FIRE. Ik zou heel graag willen dat we met z’n allen het doorgeslagen consumentisme en het gejakker afleerden, en tijd een stuk meer gingen waarderen dan geld.

Daar hebben ook mannen baat bij. Ik geloof er niets van dat alle mannen opkijken tegen zo’n doorgesnoven idioot met een te dure auto. Ik durf te wedden dat het merendeel van de mannen dolblij zijn met meer gelijkheid. Zodat ze deel uit kunnen maken van het leven van hun kinderen en hun partner, en dan gewoon in een Toyota Corolla mogen rijden. Dat ze niet met de zweep de arbeidsmarkt opgejaagd worden met de opdracht agressief een carrière na te streven. Dat er niet van ze verwacht wordt dat ze zich tegenover vrouwen opstellen als een anabolen-stier maar ook gewoon een mens met zwakheden kunnen zijn.

Naast natuurlijk die 18 procent die niet hetero is, maar op zijn minst een beetje biseksueel of hartstikke homo. (Ja, die cijfers kloppen echt, zie hier voor een onderzoek – het beste, degelijkste onderzoek dat ik over dit onderwerp ken.) Die groep is waarschijnlijk nog meer opgelucht dan de rest dat traditionele rollenpatronen verdwijnen, want homofobie is simpelweg een vorm van seksisme. En seksisme is een kernkwaliteit van het foute FI-mannetje.

Ik dwaal af. Die mannetjes, die Foute FI-mannetjes met hun Dubai-neigingen, die horen wat mij betreft niet bij FIRE. Die mogen gewoon in hun eigen vakje. Samen met Clen V.

Nederland rent op dit moment van winkel naar webshop, op zoek naar de laatste eclipsbrillen, maar ik vraag mij vandaag ineens iets anders af. Waar zijn de Nederlandse podcasts over FIRE?

Ik luister met veel plezier naar Amerikaanse FI podcasts, maar jongens, ik ben het gewoon zat met die 401k en de Roth IRA’s. Zo langzamerhand weet ik meer over de Amerikaanse vermogensbelastingen dan van de Nederlandse (hoewel dat niet zo gek is aangezien iedereen in Nederland in het duister tast – ook de wetgever). Ik wil geen verhalen meer over autoleningen en kredietscores. Ik wil gesprekken over de Bonuskaart en de Lidl. De AOW en het pensioengat. ETFs en hypotheekrenteaftrek. Overconsumptie en marketing.

Waarom hebben we dat niet? Waarom is er geen enkele Nederlandse FIRE-podcast? Zelfs geen slechte?

Er is natuurlijk de Geldvrienden, die ik heel grappig vind en die heel sympathiek is, maar inhoudelijk gaat het niet heel erg ver. Het is meer een regelmatige (tegenwoordig vrij onregelmatige) schop onder je kont dat je wel een beetje goed moet omgaan met je geld. Dus precies wat ze zeggen, dit zijn je vrienden die af en toe even met je willen bijpraten. En vrienden die ook een beetje de sfeer hebben van ‘verhuisd naar een andere stad en ondanks alle voornemens is het contact toch een beetje verwaterd.’ De laatste aflevering is drie maanden oud.

Er is ook de Vrolijke Vrekken van het Vlaamse Nieuwsblad, die zich richten op bezuinigen, marketingtrucjes waar je niet in moet trappen, maar niet op beleggen of FI. Ook niet meer zo aanwezig, de laatste aflevering is drie maanden oud. En dat is heel jammer, want ik vind het de grappigste podcast over geld die ik ken.

En er was natuurlijk Over Geld Praat Je Niet, dat een beetje over FIRE ging, maar ook alweer een flinke tijd gestopt is. Jammer, want een van de weinige podcasts die een bereik had buiten het geijkte kringetje van FIRE-fans.

Ik vond ook nog een podcast van Financial Independence Europe, die dan tenminste niet uit de VS is dus zeker een vooruitgang, maar helaas. Ook gestopt na een best lange run van 148 afleveringen. De laatste is uit 2023. Die ging over de ‘shrinking community’ met minder meetups en minder actieve social media figuren. Ik heb nog nooit geluisterd dus ik kan nu wel 148 afleveringen doen alsof ze nog bestaan.

En dan heb je nog een paar podcasts die een etalage zijn voor een bedrijf, dat je graag binnenhaalt als klant voor hun financiële of andere diensten. Sommige zien er best OK uit, maar ik heb er toch minder mee. En ook die zijn vaak gestopt.

Als mensen al iets zeggen over de reden waarom ze stoppen, komt het vaak neer op een combinatie van Covid, te druk geworden met andere dingen, en blijkbaar geen nieuwe aanwas van jonge honden.

Jammer. Ik zou wel een Two Sides of FI voor Nederland willen. Of een ChooseFI voor Nederland. Zie ik er een over het hoofd? Wie moeten we omkopen om er een te beginnen? Als we nou afspreken dat iemand anders een goeie podcast begint, dan solliciteer ik bij deze voor de rol van ‘friend of the show’. Dat heb ik nou altijd al willen worden.

Vorig weekend zagen we tot mijn schrik dat ik dichter bij FIRE ben dan ik dacht. Nu de cijfers wat meer uitgekristalliseerd zijn en ik er een paar nachtjes over heb geslapen… wat nu?

Lees voor de helderheid eerst deel 1 (Hoefnix beschuldigd van One More Year Syndrome) en deel 2 (Hoeveel vermogen heb ik precies nodig voor FIRE?). Ik heb sindsdien wat rondgedobberd, nagedacht en ge-ijsbeerd. Wat volgt in deze post is een serie losse overwegingen en gedachten, gevolgd door een nieuwe koers.

hoe verrast was hoefnix nou werkelijk?

Eerst moet ik een bekentenis doen. Ik speel al een tijd met het plan om niet eind 2032, maar eind 2029 ontslag te nemen. Ik heb het er alleen privé over gehad, en in de meetup in (volgens mij) Culemborg. En misschien ook wel in Utrecht afgelopen november.

Ik dacht dat het eigenlijk een heel optimistisch plan was. Alleen mogelijk met extra inkomen door middel van een bijbaantje of tijdelijke klussen. De kans dat een uitgebreide FIRE-calculator een vergelijkbare uitkomst zou hebben, leek me miniem. Laat staan dat hij NOG optimistischer zou zijn dan ik.

Dus op dit blog, in het openbaar, heb ik het plan van 2032 ongewijzigd gelaten. Voor het geval er iets tegenzat. Dat is eigenlijk een beetje onzin. Alles kan tegenzitten. En als iets mislukt, of als ik moet terugkomen op optimistische plannen, dan moet ik jullie daar maar gewoon deelgenoot van maken. Daar wordt het meelezen alleen maar leuker van, hoop ik.

De andere reden om hierover mijn mond te houden, was de kans dat mijn werkgever er ooit achter komt dat ik dit van plan ben, bijvoorbeeld omdat uitlekt wie achter dit blog zit. Iemand die over drie jaar weg wil, staat in de ogen van mijn management bij wijze van spreken nu al bijna buiten. Daar investeert men niet meer in, dus dan kun je leuke kansen wel vergeten.

Maar ach. Ik hoef helemaal geen leuke kansen meer. Ik hang mijn plannen niet aan de grote klok, maar als het dan toch misgaat, soit. En zo populair is dit blog nou ook weer niet, dus de kans dat mijn manager op dit moment uit het raam staart en zich afvraagt ‘Wie zou die Hoefnix toch zijn…?’ is, laten we zeggen, niet zo groot.

waar was mijn 3,5 ton op gebaseerd?

Nattevingerwerk, voor zover ik me kan herinneren. En soms een sommetje op berekenhet.nl. En uiteindelijk: mijn jaarlijkse kosten (24.000) vermenigvuldigen met het aantal jaren dat ik van mijn vermogen wil gaan leven. Deze manier van rekenen komt uit op pensioen ergens in 2029 of 2030 met €320.000. Supersimpel, en het klopt natuurlijk ook niet echt, maar grappig genoeg komt dat best dichtbij de calculator van vorige week. Dat een beetje naar boven afronden, en daar was mijn 3,5 ton. Heel matige onderbouwing, maar dat maakt weinig uit als je toch nog 7 jaar moet doorwerken.

mr Groeigeld vond een fout

Zo naar is dat! Heb je die hele calculator met zijn talloze vragen ingevuld, heeft iemand meteen door dat je er een hebt gemist. Dat krijg je ervan als je glazig gaat kijken bij het blokje ‘vermogensbelasting’ want weet ik veel. Dat is iets voor volgend jaar, heb ik altijd gevonden, als ik daadwerkelijk daarover (voor het eerst!) iets moet gaan zeggen op mijn belastingaangifte, en als de politiek hopelijk eindelijk iets besloten heeft op dat vlak.

Maar Mr. Groeigeld doorzag mijn fout en vroeg in zijn reactie onder de post: heb je eigenlijk wel inkomen ingevuld bij het blokje vermogensbelasting? In het nieuwe stelsel, bedoelt hij dan. Nee, dat had ik niet. Ik heb alle defaults laten staan bij dit onderwerp, denkende dat de bouwer van de site er in ieder geval meer van begrijpt dan ik, en die berekening automatisch zou doen. Als ik dit veld wel invul met een zo goed mogelijke schatting, vertraagt dat mijn FIRE-datum met 9 maanden.

De kans zit er dus in dat het allemaal iets minder rooskleurig is dan ik afgelopen weekend schreef. Tenslotte is 9 maanden op een tijdvak van twee jaar heel veel. Iets om in het achterhoofd te houden. Maar vooral moeten we eerst afwachten hoe de vermogensbelasting nu vorm gaat krijgen. Heel aardig van Mr FOB dat hij er net deze week een uitgebreid verhaal over geschreven heeft, dat ook nog eens leesbaar is. Lees dat vooral. Ik was in de veronderstelling dat dit dossier nog een heel circus aan debat en onderhandeling zou opleveren, maar de kans is ook best groot dat de Eerste Kamer met de plannen instemt. Meer duidelijkheid na Prinsjesdag.

Vooral de timing van die overgangsperiode, die zo vervelend kan uitpakken voor FIRE-fans (2028-2030, zoals het er nu naar uitziet), is heel flauw van de politiek. Ze hadden best wel even rekening mogen houden met mijn persoonlijke situatie, vind ik.

hoeveel geld heb ik nou nodig?

De hamvraag waar we deze miniserie mee begonnen. Alle bedragen, in elke situatie die ik tot nu toe heb ingevoerd, in welk belastingstelsel dan ook, komen niet aan de drie ton. Soms zelfs ver daaronder. Dus er is een heel ingewikkeld antwoord dat rekening houdt met AOW, pensioen, belastingen, inflatie en mijn eigen humeur, en dat antwoord varieert met elke factor.

Maar er is ook een simpel antwoord: hooguit drie ton.

Er is zelfs nog het scenario dat ik nog nooit heb overwogen: alle 300.000 euro’s op een spaarrekening zetten. Met 2 % rente en 2,5 % inflatie duurt het 9 jaar voor dat geslonken is naar ongeveer €40.000. Tegen die tijd ben ik 61 en kan ik aan mijn pensioenuitkering beginnen. Geen risico’s, geen onvoorspelbare aanwasbelasting, geen stress.

en wat ga ik nu doen?

Het is wel duidelijk dat het onnodig conservatief is om vast te houden aan 2032. Dat levert een 100% slagingskans op, en dat is, hoe gek het ook klinkt, te veel.

Het is allemaal heel makkelijk om toch weer meer zekerheden in te bouwen. Dat ga ik niet doen. Niet omdat het niet mis kan gaan, maar omdat ik een plan B heb voor als het misgaat, en dat liever uitvoer dan ‘voor de zekerheid’ langer doorwerken. Firista, die ik volledig de schuld geef van deze serie posts, schreef vorige week ook iets met dezelfde strekking – en een mooie titel: ‘Genoeg is geen getal‘.

Ik heb al eerder verteld over de tegenslagen die ik in de afgelopen jaren om me heen heb gezien. Er werden vorig jaar vier relatief jonge mensen om mij heen ongeneeslijk ziek. Drie zijn al dood. Twee waren van mijn leeftijd, de derde was 65 en zou net met haar man gaan genieten van zijn pensioen. Het risico op eerder doodgaan is groter dan het risico dat je geld opraakt – en aan gebrek aan geld valt makkelijker iets te doen dan aan doodgaan.

Goed. Wat gaan we doen, Hoefnix? Welnu: ik hou mijn plan aan, maar vervroeg mijn FIRE-datum met drie jaar. Met andere woorden, ik ga vanaf nu toewerken naar ontslag op 31 december 2029 met hopelijk tenminste drie ton aan vermogen. Als mijn vermogen op dat moment tegenvalt, ga ik een tijdje bijbanen in Amsterdam. En als het meevalt, stop ik helemaal met werken.

Als mij dit gaat lukken, heb ik in ruim 6,5 jaar gewerkt en gespaard voor een pensioen dat 7 jaar eerder valt dan ik anders had gekund (als ik 60 ben) en ruim 14 jaar eerder dan de gebruikelijke leeftijd (67 en een beetje).

Uiteraard behoud ik mij het recht voor om weer van gedachten te veranderen. Het zou bijvoorbeeld kunnen dat ik blijf BaristaFIRE-en tot die tussenfase van de vermogensbelasting voorbij is. Maar voor nu is dit het plan, en ik ga er vol voor.

Dat komt neer op nog ruim drie jaar forensen – hopelijk slechts één keer per week, zoals nu. Nog ruim drie jaar de allerergste koffie van Nederland drinken en klagen over andere afdelingen. En ook nog ruim drie jaar samenwerken met het leukste team uit mijn loopbaan, genieten van de resultaten die we nu al bereikt hebben en hopelijk nog gaan bereiken, en van de vrijheid die ik heb om projecten te starten. Ik kijk er naar uit om me nog even drie jaar lang kwaad te maken en dan andere leuke dingen te gaan doen.

Een oud-leidinggevende van me die legerofficier is geweest, zei altijd: ‘Geen enkel plan overleeft de eerste veldslag, maar we moeten wel een plan hebben.’ Die uitspraak is populair onder militairen en komt van de Pruisische veldmaarschalk Helmuth von Moltke uit 1870. Hij bedoelde: je moet wel een aanvalsplan hebben, maar het ook aanpassen als de situatie verandert – en dat doet hij onherroepelijk.

Dit is het mijne, aangepast aan de eerste gewonnen gevechten, en we marcheren voorlopig verder. Tot de overwinning!

Terwijl ik aan het ijsberen ben over mijn FIRE-bedrag, onderbreken we de uitzending even voor een heel praktisch verzoek van de bekende Amerikaanse podcasters ChooseFI.

ChooseFI is tegenwoordig niet alleen een podcast, maar ook een site waar lokale FI-groepen gevormd worden en van elkaar leren. De site ziet eruit als die van een consultancybureau maar dat moet je ze maar niet kwalijk nemen. Er is ook een Nederlandse groep, waar het nogal een stille bedoening is. Dat is wel begrijpelijk voor een site die zich zo duidelijk op een Amerikaans publiek richt.

Ook onderstaand onderzoek onder FIRE-aanhangers heeft een Amerikaanse invalshoek, maar is toch interessant. Men zoekt deelnemers die een vragenlijst willen invullen. Misschien dat wat Europese invullers nog wat diversiteit kunnen aanbrengen in de resultaten.

Ik citeer hieronder het item uit de nieuwsbrief van ChooseFI. Als je een FIRE-mens bent, nog onderweg of al financieel onafhankelijk, doe mee! Ik heb het al gedaan, hij is vrij kort en het ziet er solide uit.

One of our own, Nick Kieren, is conducting what appears to be the first large-scale academic study of the FIRE community as part of his PhD dissertation at Texas Tech University.

If you’re pursuing financial independence, I’d really appreciate you taking 15–20 minutes to complete the survey. The more people who participate, the more valuable the research becomes. Your responses will help researchers better understand the motivations, financial behaviors, and well-being of people pursuing FIRE.

As a thank you, you’ll have the option to enter a drawing for one of three free tickets to the Extraordinary Weekend event I’ll be hosting with Alan and Katie Donegan, currently planned for February 2027.

Take the FIRE Research Survey (The survey closes August 22.)

Het plaatje van vandaag heeft niets met het onderwerp te maken, maar is gewoon een mooi plaatje van mijn uitzicht tijdens een weekendje kamperen in de winter van 2023.

Zoals woensdag aangekondigd. Een hoop ‘wat als…’ scenario’s, gecombineerd met heel veel ‘aangenomen dat…’ en slagen om de arm. We gaan berekenen: hoeveel geld heb ik nodig? En hoe lang moet ik daar nog voor werken?

Ik kreeg de vraag de laatste tijd nogal vaak. Misschien omdat ik wat vaker dan voorheen herhaal dat ik eind 2032 met pensioen wil, en dat ik denk daar 3,5 ton voor nodig te hebben.

Iemand nam contact op via Instagram om te vragen hoe je dat uitrekent, en ik had daar een slecht antwoord op. Er was ook een opmerking van Groeigeld (‘Ik denk dat je veel eerder bij je doel gaat zijn dan je denkt.’) en een vraag van John (‘Is je oorspronkelijke plan nog steeds geldig? Of vermoed je gezien de inflatie inmiddels meer nodig te hebben en je doelen bij te stellen?’), allebei op de kwartaalupdate van 1 juli. Toen antwoordde ik nog ‘dat zie ik nog wel’, maar toen kwam er ook nog een goed gesprek in de kroeg bij. Dus ja, als jullie dan zó gaan aandringen… Dan moet het maar, hè?

Er zijn een paar redenen dat ik er tot nu toe nog niet al te zeer mee bezig ben geweest. Op een rijtje:

• Het leek allemaal nog heel erg ver weg. Voor mijn gevoel ben ik nog maar net onderweg, en te veel naar de toekomst kijken leidt alleen maar af.
• Er is zoveel onzekerheid qua pensioenstelsel en belastingen, naast bewegingen op de aandelenmarkt, dat het een beetje voelt als koffiedik kijken. Volgend jaar is er misschien meer duidelijk, maar nu nog niet.
• Mijn plan is altijd geweest: ontslag nemen op 31 december 2032 en dan óf stoppen met werken, óf een klein bijbaantje nemen. Welke van die twee, dat hangt van hoeveel geld ik tegen die tijd heb. Dat is zo flexibel dat het ook niet zoveel uitmaakt hoeveel je precies nodig hebt, tot vlak voordat je er bent. Je gaat gewoon voor A of B, maar het plan verandert verder niet.

Waarom dan toch deze post? Vooral omdat mijn vermogen sneller groeit dan gedacht, en de horizon dus ook sneller dichterbij komt. Dat had ik natuurlijk al een tijdje door. Dat stoppen in 2032, wat aanvankelijk een wild plan leek, zou heel goed een pessimistisch scenario kunnen zijn. Stel dat de opbouw van mijn vermogen net zo snel gaat als de afgelopen drie jaar (niet waarschijnlijk maar ook niet onmogelijk), dan heb ik in 2029 al mijn 3,5 ton. Maar is dat dan genoeg? Tijd voor wat meer helderheid.

De rekentools

Waar begin je? Ik ben eerst eens gaan zoeken naar rekentools voor Nederland, want al die Amerikaanse sites zijn zinloos, alleen die 4%-regel uitzoeken kan ik zelf ook wel (als het al zin zou hebben, en dat heeft het niet in mijn geval), en die van Geldnerd is inmiddels offline.

Er blijken er genoeg te zijn. Sommige zien er sympathiek uit, andere niet. Sommige zijn gratis, voor andere moet je betalen of gegevens achterlaten. De meeste kwamen niet verder dan wat ik zelf al eerder met een spreadsheet heb gedaan.

Gelukkig is daar weer, zoals altijd, FOB to the rescue. Onze hoop in bange dagen. De boswachter die wijst op het bos tussen de bomen. Onze padvinder langs donkere financiële wegen. FOB raadt de site van ene Xander aan. Xander besteedt op de site van de Early Retirement Calculator verder geen tijd aan wie hij is en wat hem tot het bouwen van dit pareltje heeft gebracht. De site bestaat uit: rekending en toelichting. Overzichtelijk.

Ik ben onder de indruk, want Xander heeft zo ongeveer aan alles gedacht. Oude belastingstelsel? Nieuwe belastingstelsel? Kies zelf maar. Sterker nog: je kunt ook kiezen voor het belastingregime van een paar andere landen. Welke simulatie wil je het ding laten uitvoeren? Monte Carlo (drie opties), historisch of standaarddeviatie, het kan allemaal. Hoe wil je de inflatie berekenen? Ga je nog grote happen inleggen of juist uitgeven de komende tijd? Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik kan niets bedenken dat ik hier niet heb kunnen invoeren, en dat is wel een prestatie. Meestal denk je: ‘Ach ja, en dan moet ik hier een beetje spelen want dit ding neemt natuurlijk niet mee dat ik volgend jaar een nieuwe auto moet/ dat mijn kinderen rond 2030 het huis uit zijn/ dat ik desnoods minder ga uitgeven als het tegenzit’. De Early Retirement Calculator neemt dat wel mee. Soms is het even opletten, maar het kan er allemaal in.

Verder heb ik ook gebruik gemaakt van berekenhet.nl, namelijk de rekentools voor vermogensgroei en vermogensafbouw. Handig als dubbelcheck.

Aannames

In deze zoektocht naar mijn FIRE-bedrag ga ik uit van de volgende zaken:

• Ik wil sowieso nog een paar jaar doorwerken. Wat mijn collega’s en ik doen is pionieren, en we zetten het graag zo neer dat het goed overgedragen kan worden aan een nieuwe generatie. Zelfs al zouden ze me niet meer betalen, dan zou ik zeker nog een jaar op kantoor komen inbreken om mijn werk af te maken.
• Ik blijf 100% beleggen in mijn aandelen-ETF, maar na mijn pensioen wordt dat 80% aandelen-ETF en 20% spaargeld. Dus geen obligaties. Het zou ook meer spaargeld kunnen worden, afhankelijk van hoe de rekensommetjes dan uitpakken. Wat ook nog zou kunnen, is vanaf dat moment overschakelen op dividendbeleggen zodat ik periodiek inkomen heb. Daar heb ik me nog nooit zo in verdiept.
• Ook al geef ik nu €2.000 per maand uit, ik reken met een maandbudget van €2.400 per maand nadat ik mezelf geFIRE’d heb, met daar bovenop nog de inflatie. Ik weet wel dat je minder gaat uitgeven als je niet meer werkt, maar ik kan me toch niet voorstellen dat ik, om de hoek wonend van allerlei terrasjes, concertzalen en theaters, niet nog meer dan nu ga genieten van al dat lekkers. Bovendien zal er toch af en toe een heel grote uitgave zijn. Die zit nu niet in mijn budget. Hier hebben we mijn eerste ingebouwde speling voor de zekerheid.
• Plan B als mijn geld mocht opraken: kleiner gaan wonen. Dat levert zo een ton extra op. Een soort rampenplan hebben, voor als alles echt naar z’n grootje gaat, geeft heel veel rust. Dat is mijn tweede ingebouwde speling voor de zekerheid.
• Ik ga ook ooit een erfenis krijgen, neem ik aan, maar aangezien het actief inplannen daarvan voorbehouden is aan psychopaten, laten we dat buiten beschouwing. Bovendien heb ik geen idee van de hoogte van het bedrag. Dit nemen we dus niet mee. En dat is mijn derde ingebouwde speling voor de zekerheid.
• We leven nog lang en gelukkig, namelijk tot een jaar of 90.

Pensioenfonds en AOW

Het eerste dat ik gedaan heb, is eens nagaan of het klopt dat ik op mijn 60ste pensioen kan laten uitbetalen, ook als ik al eerder ben gestopt met werken. Hier hoorde ik verschillende verhalen over, onder andere in reacties op mijn blog, en ik was in verwarring. De meneer van het pensioenfonds aan de telefoon begreep de vraag niet.

‘U wilt op uw 60ste met pensioen?’
‘Ja. Maar ik wil al eerder stoppen met werken.’
‘Hoe bedoelt u?’
‘Nou, ik wil bij wijze van spreken volgend jaar stoppen met werken, en dan met 60 pensioen uit laten betalen.’
‘U gaat van baan wisselen?’
‘Nee, ik heb dan geen baan meer.’
‘Maar uw pensioen kan pas op uw 60ste ingaan.’

Het leek dat sollicitatiegesprek van een paar weken geleden wel. Uiteindelijk kwamen we eruit. Volgens de pensioenfondsmeneer was er niets aan de hand, uitkeren vanaf 60 kan gewoon. Daar ga ik dan maar vanuit.

Vervolgvraag: als ik voor 2032 stop met werken en dan vanaf mijn 60ste mijn pensioen wil laten uitbetalen, kan ik daar dan helemaal van leven? Ik kan dat uitrekenen op de site van mijn pensioenfonds. Het antwoord is: nee, want inflatie. Het bedrag dat ik op de site van mijn pensioenfonds zie staan, is iets meer dan ik nu per maand uitgeef, maar helaas zal ik in 2038 meer nodig hebben dan nu. Dit kan ik allemaal kwijt in de Early Retirement Calculator van Xander. (Had ik al gezegd dat hij aan alles heeft gedacht? Hij heeft dus aan alles gedacht.)

de berekening

Ik heb dus geld nodig ter overbrugging tot mijn pensioen, en daarna ook nog wat. Hoeveel dan precies? En op welk moment stop ik dan met werken?

Ik heb hier een donderdagavond en een vrijdagmiddag mee gefröbeld. Budget omhoog, budget omlaag. Inflatie optimistisch, inflatie pessimistisch. Ik ga dood op mijn 70ste of ik word 100. Wat een leuk speelgoed is dit! Na al dat gespeel ben ik een paar belangrijke wijsheden rijker. Het belangrijkste inzicht is dat sommige factoren bijzonder weinig invloed hebben op de uitkomst. Zoals:

• Oude of nieuwe belastingstelsel. Dat is wel opmerkelijk, als ik de paniekaanvallen van veel FIRE-aanhangers lees. Misschien omdat mijn vermogen altijd laag zal blijven? [ETA: hier heeft Groeigeld een slimme opmerking over gemaakt in de reacties dus het ligt wat genuanceerder. Wordt vervolgd.]
• Levensverwachting. Daar is een duidelijke verklaring voor: hoe ouder ik word, hoe harder mijn vermogen stijgt. Het kritieke punt zit hem in het laatste jaar voor mijn 60ste, waarin mijn vermogen zijn dieptepunt bereikt. Maar als ik dat overleef, dan ziet het leven er zonnig uit. Als ik maar lang genoeg blijf ademhalen, word ik vanzelf miljonair. Helaas kan ik het dan niet meer kan uitgeven, want tegen die tijd zit ik dementerend in een verzorgingshuis.
• Het feit dat ik niet genoeg pensioen opbouw om straks van te leven, blijkt ook geen grote factor. Dat lijkt gek, maar heeft te maken met het punt hierboven: alleen het feit al dat ik er vermogen naast heb, maakt alles goed. En vlak na de pensioendatum stijgt dat vermogen gestaag in waarde omdat ik er veel minder van opmaak.
• De verdeling tussen aandelen, spaargeld en obligaties. Zelfs 100% aandelen doet niet zoveel. Die buffer met spaargeld heb ik dus vooral voor de gemoedsrust, niet omdat dit mijn succeskans verhoogt.

Wat wel veel verschil maakt:

• Een variabele onttrekkingsstrategie: minder uitgeven als het tegenzit, en meer als het kan. Dat heb ik ingevoerd, met €2.000 als ondergrens en €2.600 als bovengrens, weer gecorrigeerd voor inflatie.
• Een meevaller van bijvoorbeeld €50.000 op een goed gekozen moment – als ik blut dreig te raken. Daarvoor kan mijn plan B zorgen (kleiner gaan wonen).

Ik heb geprutst, gespeeld en gedraaid aan de knoppen, tot ik mijn meest realistische scenario had. Hou u vast, hier komt ‘ie.

Kuch. Sorry?

Volgens de Early Retirement Calculator heb ik lang geen 3,5 ton nodig, maar een bedrag tussen de €252.000 en €268.000. En ik stop in deze scenario’s jaren eerder dan 2032. Dit is zonder te verhuizen naar een kleinere woning, zonder erfenis, zonder ander extra inkomen, en met een hoger uitgavenpatroon dan ik nu heb. Als jullie het goedvinden, ga ik nu even liggen, terwijl de verpleegster een kalmeringsmiddel komt brengen voor de schrik.

• Er is het optimistische (groene) scenario, waarin mijn vermogen snel blijft groeien en ik blijkbaar over een jaar en tien maanden ontslag neem en ga leven van krap €268.000.
• Er is ook een pessimistisch (rood) scenario, waarin ik – och arme ziel – doorwerk tot helemaal in maart 2029, met €252.580 aan vermogen.
• En dan tenslotte dat oranje grote ding in het midden, dat het meest waarschijnlijke scenario verbeeldt. Daarin heb ik €263.000 en een beetje nodig, en dat heb ik blijkbaar al verzameld in augustus 2028. Over twee jaar precies.

Ik bedenk me net, lichtelijk hysterisch lachend, dat ik naast mijn gewone vakantiedagen nog twee maanden spaarverlof heb, dus je kunt ook zeggen: als ik het oranje scenario letterlijk opvolg, lever ik over een jaar en negen maanden mijn laptop in bij HR.

Jeetje.

Hier nog een grafiekje over hoe mijn vermogen zich ontwikkelt met deze parameters. Hier stopt mijn leven bij 70, zodat de lijnen beter te onderscheiden zijn. In de praktijk zijn de cijfers hetzelfde bij een leeftijdsverwachting van 90, maar dan zie je alleen een brij op elkaar gedrukte lijntjes onderin beeld.

Er zit wel een addertje onder het gras, die duidelijk wordt zodra je de andere optie van de site gebruikt: de slagingskans berekenen van een bepaalde pensioendatum. Daar blijkt dat het meest waarschijnlijke scenario nog steeds een flink risico inhoudt. Als ik op 31 december 2028 stop, is de slagingskans 82,1%. Dat is een paar maanden na het oranje scenario. De slagingskans als ik stop met werken op 31 december 2029 is 98,4%. Als ik een 95% kans wil, kan ik halverwege 2029 met pensioen.

De berekening produceert waarschijnlijke scenario’s, maar houdt dus geen rekening met hoe zeker dit allemaal moet gaan werken. Een kans van 82% is een heel grote kans, maar je wil niet 18% kans hebben om blut te raken op je zestigste. Gelukkig kan je dit heel simpel achterhalen op dezelfde site met gegevens die je net al hebt ingevuld. Je moet het alleen wel even doen.

Hier houden we het even bij voor vandaag. Wordt vervolgd volgende week, onder anderen hoe ik ooit op die 3,5 ton ben gekomen en of ik nu mijn plannen ga bijstellen.

Feedback mag in de comments! Kent iemand bijvoorbeeld nog andere goede rekentools? Ik weet niet of ik overal op ga reageren, want ik lig dus bij te komen op de divan met een kopje valeriaanthee van de verpleegster – en het is Pride in Amsterdam – maar alle input wordt gewaardeerd.

Afgelopen zondag zat ik in de kroeg. Met Firista, collega-blogger die al heeft bereikt waar ik nog van droom: een bestaan zonder kantoorkoffie en wekelijkse teammeetings.

Firista huppelt de rest van het jaar rond in Spanje en Frankrijk, en is alleen een paar weken in juli/augustus in Nederland te vangen voor iets gezelligs, dus ik keek ernaar uit.

Daar zat ik, in alle onschuld achter mijn biertje, met tegenover mij een collega-blogger. Iemand die ik toch als medestander zag in dat idiote idee dat FIRE heet. Een ervaringsdeskundige, bovendien. En wat kreeg Hoefnix op deze gedenkwaardige middag? Moeilijke vragen.

‘Je gaat toch niet twijfelen aan je eigen plan, hè?’ Haar ogen knepen skeptisch samen. Ik kroop een beetje ineen. Het werd nog erger: ‘Ik begrijp dat veel mensen terugkrabbelen, maar jou had ik anders ingeschat.’

Een aanval! Openlijke beschietingen vanaf de andere kant van het tafeltje!

Wat was hiervoor de aanleiding? Hoe had ik dit over mijzelf afgeroepen? Ik had iets gezegd in de richting van: ik moet tegen die tijd even beter bekijken of ik dan wel echt genoeg heb. ‘Tegen die tijd’ staat hier voor: als ik de 3,5 ton binnen geharkt heb die ik nodig denk te hebben. Firista dacht dat ik dreigde te vallen voor het ‘one more year syndrome’.

One more year syndrome is het verschijnsel dat toeslaat als mensen hun FIRE-bedrag hebben bereikt, en eigenlijk ontslag willen nemen, maar dat niet durven. Ze gaan twijfelen aan hun berekeningen, worden zenuwachtig over de aandelenmarkt, of denken: als ik voor de zekerheid nog één jaartje extra ga werken, dan zit ik veiliger.

En dat is ook zo. Als je een jaar langer doorwerkt, heb je meer geld, en minder tijd tot je pensioenleeftijd, dus een jaar maakt een enorm verschil voor je financiële toestand. Maar ja, je wilde ook zo snel mogelijk stoppen met werken, en je had besloten dat bedrag X genoeg is, dus waarom is dat nu ineens anders?

Het antwoord is simpel: ontslag nemen is eng. Je durft gewoon niet. Het leek zo simpel toen je hieraan begon, jaren geleden, maar nu sta je met die parachute op je rug naar beneden te kijken en ziet het er toch wel erg diep uit.

Voor de goede orde: het gaat hier niet om de vraag of je überhaupt wel wil stoppen met werken. Dat wil je, maar je durft niet.

Heb ik daar last van? Nou, ik ben nog niet eens halverwege, dus dat zou nogal vroeg zijn. Ik denk dat het me best zou kunnen overkomen, want zelfs mevrouw Hoefnix is maar een mens. En mijn plan is gebaseerd op vrij veel risico. Mijn FIRE is lean FIRE. Dan kunnen de zenuwen best toeslaan.

Maar hier speelt iets anders: ik heb niet bepaald een heel goede basis voor de aanname dat ik 3,5 ton nodig heb. Waarom is dat genoeg? Weet ik niet precies. Toen ik hieraan begon, leek het nog zo ver weg, dat zou ik tegen die tijd nog wel even nader bekijken. Eerst maar eens beginnen.

Maar nu zijn we drie jaar verder en ik heb 42% van die 3,5 ton op de beleggingsrekening staan. De tien jaar die ik optimistisch vond aan het begin van mijn plan, begint eruit te zien als een onnodig lange termijn. We moeten het allemaal nog maar zien natuurlijk, maar toch denk ik inmiddels weleens na: wat als het zo doorgaat en ik er veel sneller ben?

Dan moet je toch eens wat beter kijken naar dat bedrag dat je nodig denkt te hebben. Ik noemde het in mijn gesprek met Firista wel een ‘rekensommetje’, maar ik weet zelfs niet eens meer precies hoe ik op dit getal ben gekomen. Een schatting is waarschijnlijk een beter woord. Bovendien deed ik bij het prikken van dat bedrag een paar aannames die later niet bleken te kloppen. Ook belangrijk: veranderende belastingwetgeving en het nieuwe pensioenstelsel kunnen allebei roet in het eten gooien.

Aankomend weekend hoop ik er wat dieper op in te gaan – als ik tenminste niet weer word afgeleid door iemand die onverwachts een biertje met we wil drinken. In dat geval zullen we ook eens echt gaan rekenen: hoeveel heb ik nou precies nodig voor ik kan stoppen met werken?

Je kunt tegensputteren tot je een ons weegt (of tot je steeds meer onsen weegt) maar uiteindelijk moet ik er toch aan geloven: iets aan mijn conditie doen. Dus ik heb sinds kort een zwemabonnement.

Dat was afgelopen vrijdagmiddag. Ik overwoog nog even om het niet te doen want duur, maar dat is natuurlijk onzin. Ik kan het best betalen, en je moet nooit krenterig doen over dingen die je leuk vindt en die goed voor je zijn. Tenzij het goedkoper kan. Qua zwemmen kan ik a) hier in de buurt in de gracht springen, of b) een abonnement op het zwembad nemen. Doe dan toch maar dat laatste.

Dat gaat mij maandelijks €57,50 kosten. Samen met de verdubbeling van de wegenbelasting voor het camperbusje met €62 van afgelopen lente, is daarmee mijn maandbudget gestegen met €120. Dat is wel een probleempje voor mijn krappe budgetje van €2.000, inclusief alles behalve beleggen.

Er zit maar één ding op: dat geld ergens anders niet meer besteden. Kan dat? Laten we eens kijken. Er zijn een paar opties, maar niet veel, want de onnodige kosten zijn al een tijd geleden verdwenen uit mijn vaste lasten. Ik kom op het volgende lijstje:

• Maandelijks €50 minder besteden aan de boodschappen. Lukraak gekozen bedrag, uit mijn duim gezogen, uit de lucht gegrepen, maar het lijkt me te doen. Dit betekent volgens mijn bank-app dat ik vanaf nu de boodschappen moet terugschroeven van maandelijks gemiddeld €332 (gekeken naar de laatste drie-en-halve maand) naar €283.
• Eindelijk eens dat goedkopere telefoonabonnement nemen. Ik heb het vandaag meteen maar overgezet. Nu betaal ik het eerste jaar €2,50 en daarna €10,-. Dat scheelt een stuk, want ik had nog steeds dat veel te dure KPN-abonnement dat ik al jaren wilde opzeggen. Gelukkig had ik het al wel een stuk goedkoper gemaakt met een downgrade, meteen in 2023.
• Apple TV weer opzeggen – maar pas als ik eerst het nieuwe seizoen van Ted Lasso, dat op 5 augustus verschijnt, zeker vijftien keer heb gezien. De ervaring leert dat ik er dan zelfs nog niet genoeg van heb, maar mocht het vierde seizoen net zo briljant zijn als de eerste drie, dan wordt het tijd voor een illegale download.

Alles bij elkaar zou dat onderstaande besparing opleveren.

Dan heb ik nog een gat van 37 euro over, dus helemaal genoeg is het niet. Dat zal zich ook nog wel ergens oplossen. Het zou aantrekkelijk zijn om de loonsverhoging van dit jaar hiervoor in te zetten, maar dat extra inkomen gaat de komende tijd naar de spaarrekening om die wat meer te spekken.

Het wordt ook hoog tijd eens over te stappen naar een andere energieleverancier. Ik ben al jaren klant bij Greenchoice, maar ik begrijp van alle kanten dat die niet meer de voordeligste is met zonnepanelen. Ik zal het eens uitzoeken.

We zullen wel zien. In ieder geval spring ik tegenwoordig zo vaak mogelijk tijdens mijn lunchpauze in het zwembad, en dat bevalt uitstekend.